Books 'n' more

Τα αγόρια του Τόμεν επέστρεψαν!

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ - PSICHOGIOS PUBLICATIONS Χορηγούμενη · ❤ Saving 6 - Τα αγόρια του Τόμεν επέστρεψαν! Ναι, μπορείς να ουρλιάξεις! 🔥📚 Εκδόσεις Ψυχογιός psichogios.gr Εκδόσεις Ψυχογιός Κέρδισε Πόντους Μελών! Reels Άτομα που ίσως γνωρίζετε Φωτογραφία προφίλ της Δημόσια Βιβλιοθήκη Δελφών Δημόσια Βιβλιοθήκη Δελφών Φωτογραφία προφίλ της Irini Tsiakiri Irini Tsiakiri Φωτογραφία προφίλ της Φαίη Ψυχοπαιδοπούλου Φαίη Ψυχοπαιδοπούλου Φωτογραφία προφίλ της Evlampia Tsireli Evlampia Tsireli Φωτογραφία προφίλ της Φεστιβάλ Ποίησης Νομού Σερρών Φεστιβάλ Ποίησης Νομού Σερρών Φωτογραφία προφίλ της Ellada Kralli Ellada Kralli Φωτογραφία προφίλ της Marianna Psihalou Marianna Psihalou Χορηγούμενη Γενέθλια Επαφές Ομαδικές συνομιλίες ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ - PSICHOGIOS PUBLICATIONS

Διαβάστε στο ηλεκτρονικό περιοδικό Books 'n' more τη συνέντευξη που έδωσε στην Αλίνα Παπαδοπούλου η συγγραφέας Φραντζέσκα Κολυβά

booksnmoremag.blogspot.com Σεπτεμβρίου 17, 2019 0 Comments

Σήμερα φιλοξενούμε στο περιοδικό Books 'n' more τη συγγραφέα Φραντζέσκα Κολυβά και το τελευταίο της βιβλίο με τίτλο ΙΚΑΡΙΔΕΣ. Τα κορίτσια του οικοτροφείου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Από το οπισθόφυλλο

Ισμήνη, Βερόνικα, Μάρθα, Ουρανία... κορίτσια που μεγαλώνουν στο οικοτροφείο «Ίκαρος», σε μια Ελλάδα

μεταπολεμική, τραυματισμένη...
          Η Ισμήνη, παραιτημένη ως την ωριμότητα, αρχίζει να αναγνωρίζει τις ανασφάλειές της και να έρχεται αντιμέτωπη μ’ αυτές.
          Η Βερόνικα θωπεύει τους ξεχασμένους στόχους της και αποφασίζει να τους κυνηγήσει αδίστακτα.
          Η Μάρθα βλέπει με απορία μια φάρσα της να γίνεται η ίδια η μοίρα της.
          Η Ουρανία, γεμάτη από ενοχές που γέννησε μέσα της ο φθόνος, παλεύει στην υπόλοιπη ζωή της για να εξιλεωθεί.
          Και δίπλα σ’ αυτές τις κοπέλες, η Ολυμπία, η διευθύντρια του οικοτροφείου, που ύστερα από δύο γάμους κι έναν άκρως επικίνδυνο έρωτα εκπληρώνει τραγικά, ως άλλος Ίκαρος, τον θριαμβικό της κύκλο.
          Οι κοπέλες του οικοτροφείου μεγαλώνουν με ένα ραβασάκι στην τσέπη.
          Ποιές απ’ αυτές, όμως, θα πάνε στο ραντεβού με την πρόκληση; Ποιές θα τολμήσουν να κάνουν την παράτολμη πτήση, να γευτούν την ηδονή τού να ζει κανείς στα όρια, και πέρα απ’ αυτά, κι ας κινδυνεύουν να βρεθούν τσακισμένες σαν τον Ίκαρο;

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ:

Η Φραντζέσκα Κολυβά, με καταγωγή από τη Ζάκυνθο, γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι δικηγόρος, παντρεμένη και μητέρα δύο παιδιών.

Έχουν εκδοθεί τρία έργα της: «ΦΤΟΥ ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΩ», ευθυμογράφημα, από τις εκδόσεις Καστανιώτη,

«Ο ΚΗΔΕΜΟΝΑΣ», μυθιστόρημα, από τις εκδόσεις Πατάκη, «ΚΟΥΦΕΤΑ ΜΕ ΠΙΚΡΑΜΥΓΔΑΛΟ», μυθιστόρημα, από τις εκδόσεις Περίπλους.

Επίσης έχει αρθρογραφήσει με λογοτεχνικά θέματα σε εφημερίδες.

Πείτε μας πως αποφασίσατε να γράψετε το βιβλίο σας

Ξέρετε, η περιπέτεια της γραφής είναι ταξίδι που συνεχίζεται. Το νέο μου μυθιστόρημα, «Οι Ικαρίδες» (με υπότιτλο «τα κορίτσια του οικοτροφείου») είναι το τέταρτο βιβλίο μου και θεωρώ πως έχω ακόμα πολλά να πω. Τόσα που δεν προλαβαίνω το χρόνο! Η ζωή έχει προκλήσεις, σε γαργαλάει να τις επεξεργαστείς, να μιλήσεις για τις αντιφάσεις, τις συγκρούσεις και τα αδιέξοδα που μας τριγυρίζουν. Σε συγκρούσεις και αδιέξοδα δεν οδηγούν μόνο ακραίες καταστάσεις, πόλεμοι, λιμοί και καταποντισμοί αλλά και οι πιο κοινές αντίθετες απόψεις, σαν αυτές που λέμε πως κι οι δυο απ’ την πλευρά τους έχουν δίκιο. Η ηθική αυτής της διάστασης μ' ενδιαφέρει. Το δίκιο του καθενός. Αν σκεφτούμε πως δικαιοσύνη δεν υπάρχει στη φύση – είναι ανορθολογισμός – αρχίζουμε να συμφιλιωνόμαστε με το άδικο, όχι φυσικά κυνικά αλλά με την έννοια του κινήτρου για τη δική μας ενδυνάμωση.

Μέσα από το βιβλίο σας θέλετε να στείλετε κάποια μηνύματα;

Κάθε σκέψη κομίζει μηνύματα. Θεωρώ πως η καθημερινότητα, όπως βιώνεται από τους απλούς ανθρώπους, διαμορφώνει σοφία και ηθική. Τα μηνύματα λοιπόν τα στέλνει η «πλεκτάνη» της ζωής, η κοσμική της φύση. Περιγράφοντας ιστορίες που κάλλιστα θα μπορούσαν να συμβούν στον καθένα μας, βλέπουμε το έργο μέχρι τέλους, αξιολογούμε, κρίνουμε και συγκρίνουμε συμπεριφορές, αντιδράσεις, στάσεις ζωής. Τα συμπεράσματα προκύπτουν αβίαστα. Φυσικά κάθε συγγραφέας έχει έναν τόπο να αποδείξει. «Οι Ικαρίδες» είναι μια ωδή στην πολυπλοκότητα της γυναίκας, στις διάπυρες αποχρώσεις της, σε κάθε φάση της ζωής της. Και λέω ωδή επειδή διαπνέεται από αισιοδοξία. Ξέρετε, διαμέσου των αιώνων η γυναίκα είναι το δεύτερο πιο καταπιεσμένο πλάσμα μετά το παιδί. Αν πιστέψει στη δύναμή της κερδίζει την παρτίδα της ζωής. Να διευκρινίσω εδώ πως δεν μιλάω με όρους επίθεσης εξαιτίας ενός φεμινιστικού πυρετού αλλά επειδή «οι Ικαρίδες» λειτουργούν κατ' αναλογία του μυθικού Ίκαρου, ανυπάκουου, επαναστάτη, επιπόλαιου, νέου πάνω απ' όλα και δραπέτη από μια φυλακή. Τα κορίτσια του οικοτροφείου (που είναι ο υπότιτλος του βιβλίου) είναι κι αυτά νέα και έγκλειστα. Μόνο που η φυλακή τους δεν είναι απαραίτητα το οικοτροφείο, τα χρόνια τους εκεί μπορεί να ήταν και τα πιο ξέγνοιστα. Φυλακή μπορεί να είναι η μετέπειτα ζωή τους, όπως διαμορφώνεται για την μη προνομιούχα νέα γενιά της Ελλάδας του εξήντα, της τραυματισμένης μετεμφυλιακής Ελλάδας της ανασυγκρότησης.

Σε ποια πόλη ή χώρα και σε ποια εποχή χρονολογικά διαδραματίζεται η υπόθεση του βιβλίου σας;

Το μυθιστόρημα είναι σπονδυλωτό. Ξεκινά στις αρχές του 20ου αιώνα στη Μακεδονία, ακολουθεί την κεντρική ηρωίδα στο Λονδίνο του μεσοπολέμου και μετά με τον πόλεμο μετακινείται στην Αθήνα και τη Μέση ανατολή. Οι άλλες ηρωίδες κινούνται μεταξύ 1960- 1990 στην Ελλάδα, στη Μήλο, στην επαρχία της Κατερίνης , της Χαλκιδικής, κάπου φτάνουμε και στην Ανατολική Θράκη του 1970, ακόμα και στον Καναδά και τη Γερμανία τα χρόνια της μετανάστευσης. Η τελευταία ηρωίδα κινείται αποκλειστικά στην Ιταλία του 1990.

Πόσοι είναι οι ήρωες και ποια είναι τα ονόματά τους;

Πολλοί αλλά οι κεντρικές ηρωίδες είναι πέντε γυναίκες. Η Ολυμπία που ιδρύει το οικοτροφείο «Ίκαρος», η Ισμήνη, η Ουρανία, η Μάρθα και η Βερόνικα. Όλες φοίτησαν κάποτε σ’ αυτό το οικοτροφείο αλλά εμείς παρακολουθούμε τη ζωή τους , κυρίως όπως εξελίχτηκε μετά, κι έτσι έχουμε τη συνολική εικόνα τους. Τα δευτερεύοντα πρόσωπα είναι πολλά, πλαισιώνουν τις ηρωίδες κι έχουν κι αυτά τις δικές τους ιστορίες να διηγηθούν.

Πόσο χρόνο σας πήρε για να το ολοκληρώσετε;

3-4 χρόνια

Όταν γράφετε, κρατάτε σημειώσεις;

Πάντα. Αλλά περισσότερο πριν αρχίσω να γράφω. Ή για να είμαι πιο ακριβής, το κάνω συγχρόνως.

Από που εμπνευστήκατε τους ήρωές σας;

Από τη θαυμαστή ποικιλία των χαρακτήρων που υπάρχουν γύρω μας! Από τη φοβισμένη γυναίκα, την άτολμη ή την απλά βολεμένη. Την αξιολάτρευτη ωραία και επιπόλαιη. Τη βασανισμένη, την άτυχη. Και από αυτήν που δεν πριμοδότησε η ευγενική καταγωγή ή η τσέπη του πατέρα της αλλά στάθηκε μόνη στα πόδια της.

Κάποιος από τους ήρωες έχει στοιχεία του χαρακτήρα σας;

Κοιτάξτε. Οι ήρωες πλάθονται για να υποστηρίξουν το μύθο του βιβλίου. Αν στο όλο στήσιμο παρεισφρέουν προσωπικά μου στοιχεία, αυτό γίνεται ασυνείδητα. Εξάλλου στοιχεία ενός χαρακτήρα συναντάς παντού. Μοιάζουμε οι άνθρωποι στην ψυχολογική μας δομή, κι αυτός είναι ο λόγος που όταν γράφοντας εκτίθεσαι ειλικρινά, συνομιλείς σε ουσιαστικό επίπεδο με τους αναγνώστες σου, κι αυτοί ταυτίζονται με τον ήρωά σου.

Πόσο εύκολο είναι για εσάς να γεμίσετε μια λευκή σελίδα;

Δυσκολεύομαι μόνο όταν δεν ξέρω τη συνέχεια της πλοκής. Αλλιώς πάσχω από το σύνδρομο όχι της λευκής σελίδας αλλά της στενής μποτίλιας. Δεν χωράμε εγώ κι οι σκέψεις μου, συνωστιζόμαστε στο λαιμό. Αυτό φυσικά είναι παγίδα για τον συγγραφέα. Γιατί κάπως έτσι μπουκώνει η σελίδα και μετά πρέπει να αρχίσεις να κόβεις και να πετάς.

Τι κυριαρχεί έντονα στα βιβλία σας; Έρωτας, μυστήριο, ανατροπές, συναισθήματα, κάτι άλλο;

Έρωτας υπάρχει παντού. Ακόμα και στην οικονομία, όπως λέει ο Γούντυ Άλεν. Οι ανατροπές πάλι είναι η πλοκή του μύθου και τα διλήμματα. Και χωρίς διλήμματα δεν έχεις ενδιαφέρουσα ιστορία. Τα διλήμματα όμως προυποθέτουν ήρωα του πάθους, στον αντίποδα του πολιτικά ορθού όντος, ένα υπέροχο αδύναμο άνθρωπο με τον οποίο ταυτιζόμαστε και συμπάσχουμε. Άρα όλα όσα είπατε κυριαρχούν στα βιβλία μου ακόμα και το μυστήριο, υπό την εκδοχή της σκοτεινής ψυχής. Στις «Ικαρίδες» ανοίχτηκα για πρώτη φορά και στην κατασκοπεία. Αλλά το κύριο θέμα του βιβλίου είναι η γυναικεία ιδιοσυγκρασία, όπως εκφράζεται στη φιλία, φερειπείν. Εννοώ τη φιλία με την ιδιαιτερότητα του γυναικείου ανταγωνισμού που τόσο εύστοχα απενοχοποίησε η Έλενα Φερράντε στην «Τριλογία της Νάπολης». Με απασχόλησαν ακόμα οι οικογενειακές σχέσεις εξουσίας (πατρική και συζυγική) – κάτι που ταλανίζει πολλές γυναίκες - και η γενιά του αμερικάνικου ονείρου, της μετανάστευσης, γενικά η ζωή στη χαμηλή της πτήση.

Την υπόθεση πόσο καιρό τη δουλεύατε στο μυαλό σας;

Δυο τρία χρόνια πριν καταλήξω στην ιστορία συνήθως επεξεργάζομαι την ιδέα. Η ιστορία προκύπτει σιγά σιγά μέσα από την ιδέα.

Σκέφτεστε να γράψετε συνέχεια του τελευταίου βιβλίου σας ή έχει δοθεί ένα οριστικό τέλος;

«Οι Ικαρίδες» είναι ιστορίες που αφορούν πέντε γυναίκες. Σχηματικά το οικοτροφείο που κάποτε φοίτησαν, είναι ο θόλος ενός οικοδομήματος με πέντε χωριστούς ορόφους, τα πέντε κεντρικά πρόσωπα. Νομίζω πως υπό αυτή την κατασκευή δεν έχει νόημα να προσθέσω κι άλλους ορόφους. Έχω τόσες άλλες ιστορίες να πω.

Γιατί επιλέξατε αυτόν τον τίτλο;

Προφανώς έχει σχέση με τον Ίκαρο. Βλέπετε, οι μύθοι ενώ δεν συμβαίνουν ποτέ, συμβαίνουν πάντα. Ικαρίδες είναι οι ιέρειες του μυθικού Ικάρου, που σύμφωνα με τη θεωρία του μυθιστορηματικού αρχαιολόγου Λέβερτον λατρευόταν στα ύστερα ρωμαικά χρόνια στην Ικαρία. Η σύζυγος του αρχαιολόγου ίδρυσε το οικοτροφείο «Ίκαρος» στη μνήμη του και τα κορίτσια που φοίτησαν εκεί είναι οι σύγχρονες Ικαρίδες, επειδή εκπροσωπούν το ελεύθερο ανεξάρτητο και αναρχικό πνεύμα του ήρωα.

Τι θα αποκομίσει ο αναγνώστης διαβάζοντας το βιβλίο σας;

Θα ταυτιστεί με πολλούς πιθανούς χαρακτήρες ανθρώπων σε κοινά αναγνωρίσιμα προβλήματα. Θα δει σαν τρίτο μάτι τις επιλογές και τις συνέπειες, τη νομοτέλεια των αποφάσεων που ίσως παίρνει κι εκείνος χωρίς απαραίτητα να συνειδητοποιεί ότι τις περισσότερες φορές η επιλογή δεν είναι ρίσκο, είναι μονόδρομος. Άρα το βάρος πέφτει στην επιλογή, όχι στο αποτέλεσμα. Αλλά συνήθως ενεργοποιούμαστε ενόψει του αποτελέσματος, των συνεπειών. Τότε όμως ίσως είναι αργά…

Θα θέλατε να είστε εσείς η ηρωίδα του βιβλίου σας; Τι χαρακτηριστικά έχουν οι ήρωες του βιβλίου σας στο χαρακτήρα τους ή και εμφανισιακά;

Κάποιες από τους χαρακτήρες θα ήθελα να ήμουν, ναι. Και ποιον δεν συγκινούν οι ανεξάρτητες δυναμικές γυναίκες; Ακόμα περισσότερο αυτές που ξεκινούν φοβισμένες, άτολμες και στη συνέχεια χειραφετούνται; Γυναίκες πού κάνουν στο σωστό χρόνο τη σωστή επιλογή. Οι χαρακτήρες ενός μύθου τώρα, είναι πολλοί και διάφοροι, όπως στην αληθινή ζωή. Πώς αλλιώς έχεις μια ιστορία χωρίς ταπεινούς και ισχυρούς, σκοτεινούς και λαμπερούς; Ό,τι με γοητεύει στη σκηνοθεσία του χαρτιού είναι αυτή η ανθρώπινη βιοποικιλότητα, κι ακόμα πιο εστιασμένα τα πολλά αντιφατικά πρόσωπα σε ένα και τον αυτό χαρακτήρα.

Διαβάζοντας το βιβλίο σας στο τέλος τι γεύση θα μας αφήσει;

Αισιοδοξία με όλα κεφαλαία. Πάντα παίρνοντας τη ζωή στα χέρια σου έχεις κέρδος. Στη σούμα βέβαια, όταν τραβάς γραμμή.

Αυτό μας λένε τα κορίτσια του οικοτροφείου. Και μας το λένε με χίλιους τρόπους αφού το βιβλίο, όπως είπαμε, επεξεργάζεται σχέσεις και εκφάνσεις της κοινής ζωής, ακόμα και το αίνιγμα της μοίρας που άλλοι αποκαλούν πεπρωμένο κι άλλοι απλές συμπτώσεις, συγκυρίες.

Ποια είναι η ανταπόκριση του κοινού μέχρι τώρα

Για το θέμα του βιβλίου, θα έλεγα, η αναμενόμενη. Οι γυναίκες διαβάζουν γυναικείες ιστορίες. Η έκπληξη ήταν ο αρσενικός πληθυσμός που είδε κάτω απ' τις λέξεις την κοινωνική συνθήκη. Το έργο (σαν πλοκή κι όχι απλώς ως φόντο) επεξεργάζεται τα κοινωνικοπολιτικά στοιχεία της εποχής, που καλύπτουν όλα τα ταραγμένα χρόνια της Ελλάδας, τον πόλεμο, τον εμφύλιο με όλη την υστερία του, τη δικτατορία, τη μεταπολίτευση. Κι αυτό επειδή βιογραφούνται γυναίκες διαφόρων εποχών. Το αμερικάνικο όνειρο επίσης, η μετανάστευση και η αστυφιλία του εξήντα σφυρηλατούν ή καταστρέφουν σχέσεις και χαρακτήρες. Σκληρά χρόνια κι ακόμα σκληρότεροι οι άνθρωποι, διαφορετικοί.

Ποιο είναι το συναίσθημα ενός συγγραφέα που πιάνει πρώτη φορά το βιβλίο του στα χέρια του;

Το βέβαιο είναι πως η εμπειρία του πρώτου βιβλίου δεν επαναλαμβάνεται. Με το πρώτο βιβλίο νομίζεις πως παίρνεις όλον τον κόσμο στα χέρια σου. Οι ναρκισσιστικές επισκέψεις στα βιβλιοπωλεία για το καμαρώνεις, ιδιαίτερα όταν κάποια το προβάλλουν στη βιτρίνα τους, είναι ανεπανάληπτη ικανοποίηση. Στα επόμενα βιβλία ο πήχυς ανεβαίνει. Ακούς ψιθύρους πελατών, κάποιους που ίσως λένε το όνομά σου.

Πόσο ταυτίζεστε με τις ηρωίδες του βιβλίου;

Όλες έχουν ένα κομμάτι από μένα. Αλλά για κάποιες τουλάχιστον, εγώ θα ήθελα να έχω τα δικά τους κομμάτια, τη δική τους δομή, πάνω απ’ όλα την τόλμη.

Πώς νιώθετε όταν γράφετε τη λέξη τέλος στο βιβλίο σας;

Μακάρι να γινόταν έτσι συστηματικά. Αρχή, μέση, τέλος. Τα τελευταία κεφάλαια βασανίζονται, στρίβονται, ματώνουν, σφαγή γίνεται στο τέλος. Θέλω να πω ότι αλλάζουν πολλές φορές. Κι όταν τελειώσουν, ξαναγράφονται. Οριστικό τέλος είναι όταν παραδίδεις το μυθιστόρημα στον επιμελητή. Και πάλι...

Ετοιμάζετε κάτι άλλο τώρα;

Ο συγγραφέας εργάζεται συνέχεια. Ετοιμάζω ναι. Σε επίπεδο σημειώσεων ακόμα.

Πώς ξεκινήσατε τη συγγραφή;

Πάντα ήξερα ότι κάποτε θα έγραφα. Το έκανα από παιδί, κρατούσα ημερολόγιο, έγραφα ιστορίες. Αλλά δεν είχα χρόνο. Δουλειά, ζωή, οικογένεια δεν αφήνουν περιθώριο εσωτερίκευσης. Μόλις μεγάλωσαν λίγο τα παιδιά, η ανάγκη μου που τόσο καιρό έδειχνε κατανόηση, ξεπήδησε απαιτητική. Και άρχισα.

Πόσα βιβλία έχετε γράψει και ποια είναι αυτά;

“Φτου και βγαίνω” από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Προέκυψε από την εμπειρία της πρώτης μητρότητας, συγκλονιστικό συναίσθημα που με κατέκλυσε κι άρχισα να γράφω το ημερολόγιο του μωρού μου σαν ευθυμογράφημα. Αργότερα το διαμόρφωσα και το δημοσίευσα.

«Ο κηδεμόνας» από τις εκδόσεις Πατάκη. Μυθιστόρημα που ανάγεται στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στη Βιέννη, το Βελιγράδι, τη Σύρο, την Αμερική. Έχει εξαντληθεί.

«Κουφέτα με πικραμύγδαλο» από τις εκδόσεις «περίπλους» που διαδραματίζεται μεταξύ Ιταλίας και Ζακύνθου.

Τι αγαπήσατε περισσότερο στο τελευταίο βιβλίο σας;

Μια ηρωίδα, την Ισμήνη. Βγήκε τόσο ανθρώπινη. Ευαίσθητη αλλά και ισορροπημένη. Το αιρετικό στοιχείο της πατούσε γερά στη γη. Ξέρετε, το επικίνδυνο μείγμα είναι επανάσταση στα σύννεφα. Στην τύχη μόνο θα πετύχει. Ικανοποιήθηκα επίσης από κάποια δευτερεύοντα πρόσωπα που οι ιστορίες τους παρουσιάζονται συνοπτικά μεν αλλά με τόση πληρότητα που θα μπορούσαν να διαβαστούν σαν χωριστά διηγήματα.

Όταν τελειώσατε το βιβλίο σας ποιος το διάβασε πρώτος;

Η αδερφή μου. Εκπροσωπεί το μέσο αναγνώστη.

Ποιες αντιδράσεις είχαν η οικογένειά σας, τα αγαπημένα σας πρόσωπα όταν έμαθαν ότι θα εκδώσετε το βιβλίο σας;

Ακούστε. Πάντα η οικογένεια υποφέρει από την έλλειψη του συγγραφέα. Για πολλές ώρες δεν υπάρχει στο σπίτι, δεν αποτελεί παρέα. Αλλά κάποτε το παίρνουν απόφαση και εύχομαι οι δικοί μου αγαπημένοι να εκτιμούν το λίγο χρόνο που περνάμε μαζί. Αυτό κυρίως ισχύει για τον άντρα μου και τους στενούς φίλους γιατί τα παιδιά μεγάλωσαν πια. Πάντως όταν ήταν μικρά, βρισκόμουν πάντα κοντά τους . Έτσι νομίζω τουλάχιστον…

Πώς αντιμετωπίζετε γενικά τις κριτικές, είτε θετικές είτε αρνητικές.

Δύσκολο να σας απαντήσω. Κάθε έργο μου είναι παιδί μου, κομμάτι μου. Τα αρνητικά σχόλια ενώ είναι χρήσιμα (δεδομένου ότι σχεδόν πάντα αληθεύουν), με ενοχλούν. Εγώ λέω και ξαναλέω στον εαυτό μου πως είναι η αλήθεια και με βοηθούν ανεκτίμητα, αλλά ο άτιμος ο ναρκισσισμός δε μ' αφήνει να αγιάσω. Τα θετικά σχόλια απ' την άλλη με συγκινούν, με ικανοποιούν αλλά και με τυφλώνουν, γιατί φυσικά ανάμεσά τους υπάρχουν και τα κοινωνικά ψεύδη και οι κολακείες, τις οποίες επίτηδες – υποψιάζομαι - αρνούμαι να ταξινομήσω σωστά.

Τι προσφέρει το βιβλίο σας στον αναγνώστη.

Αναψυχή και μια αισιόδοξη ματιά για τη ζωή. Η στριμωγμένη γυναίκα στο αγροτικό κοινωνικό μοντέλο του εξήντα ή στο μικροαστικό στερεότυπο του εβδομήντα ας πούμε, δονείται από τον απόηχο συγκεχυμένων παγκόσμιων κινημάτων (, χίππις. Μάης του εξήντα οκτώ) και ζητάει χειραφέτηση, αίτημα διαρκώς επίκαιρο, αν σκεφτούμε τις ορδές των μεταναστών της Ευρώπης σήμερα, και όχι μόνο...

Όταν γράφατε γνωρίζατε από πριν την ιστορία ή είχατε κατεύθυνση από τους ήρωές σας;

Στο στάδιο των σημειώσεων κατευθύνουν οι χαρακτήρες. Όταν παγιωθούν, η ιστορία έχει στηθεί. Ίσως διαφεύγει το τελευταίο κεφάλαιο αλλά τι είναι ο τερματισμός μπροστά στο ταξίδι;

Το τέλος το ορίζετε εσείς ή ο ήρωάς σας;

Κι οι δυο βάζουμε το χεράκι μας

Από τι εμπνέεστε;

Από καθετί. Δεν είμαι ο τύπος που κυκλοφορεί και παρατηρεί ή ακούσει συζητήσεις. Η φαντασία μου λειτουργεί εντελώς εσωτερικά, κατασκευάζει τις εικόνες μόνη της, για την ακρίβεια εικονοποιεί και το ποιο ασήμαντο αντιποιητικό αντικείμενο. Ένα καρότσι σουπερμάρκετ. Στα ράφια που τροχοδρομεί γεννιέται μια ιστορία.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο που αντιμετωπίσατε στη συγγραφή ή μετά τη συγγραφή

Να μην ξέρεις τι θα γίνει μετά. Να πρέπει αν ξαναγνωρίσεις τον ήρωά σου για να καταλάβεις τι θέλει, πού θέλει να φτάσει, ποια είναι τα όριά του κι αν προτίθεται να τα ξεπεράσει, αν είναι έτοιμος να πληρώσει το τίμημα. Μήπως απ' την αρχή φτιάχτηκε πολύ λίγος για ένα τόσο μεγάλο εγχείρημα; Γιατί με κάθε επιλογή του κάποιον αδικεί, σε κάτι δεν είναι σωστός. Έτσι λειτούργησαν και οι αρχαίες τραγωδίες, πάνω στα ίδια διλήμματα, πάντα σε τέτοια διλήμματα θα συναντώνται η σκέψη και ηθική.

Έχετε σκεφτεί κάποια από τις ιστορίες των βιβλίων σας ως θεατρικό έργο ή κινηματογραφική ταινία.

Φυσικά. Κάθε δημιουργός θέλει να δραματοποιήσει το έργο του. Και για τις «Ικαρίδες» υπάρχει σοβαρή σκέψη.

Υπάρχει κάποιος λογοτεχνικός χαρακτήρας από το βιβλίο σας τον οποίο θα σκεφτόσαστε να ξαναζωντανέψετε και σε επόμενα βιβλία;

Πολλοί. Λένε πως ο συγγραφέας γράφει και ξαναγράφει το ίδιο βιβλίο. Οι χαρακτήρες αλληλοσυνδέονται. Θυμάστε μάλιστα πως ο Αλμαδομάρ έδινε ψήγματα, κυοφορούσε το χαρακτήρα της επόμενης ταινίας του στην προηγούμενη. Συμβαίνει στην τέχνη αυτό.

Πείτε μας κάτι που θα θέλατε να ξέρει για εσάς το αναγνωστικό κοινό και οι θαυμαστές σας.

Ότι ποίηση υπάρχει παντού. Ακόμα και στον βρωμερό σκουπιδοτενεκέ που περισσεύει απ’ το καπάκι μια αποκεφαλισμένη αλήθωρη αναμαλλιάρα κούκλα. Κι ότι δεν έχουμε ανάγκη ουρανό για να πετάξουμε αετό. Μπορούμε να ζωγραφίσουμε τον ουρανό. Καλύτερα μάλιστα να τον ζωγραφίσουμε. Θα γίνει όπως τον θέλουμε εμείς. Θέλω να πω πως όλοι ζούμε με τις αυταπάτες και τις ψευδαισθήσεις μας. Αλίμονο αν μας εγκατέλειπαν. Η ζωή θα ήταν αβάσταχτα πληκτική, όπως των τελευταίων εντόμων και των πρώτων θηλαστικών. Αν το σκεφτείτε, δεν κάνουμε τίποτα περισσότερο απ' αυτά. Απλώς έχουμε θωρακιστεί στον πολιτισμό μας. Που προάγει και ευνοεί τις ψευδαισθήσεις μας.

Το βιβλίο σας απευθύνεται σε συγκεκριμένο κοινό;

Φαινομενικά απευθύνεται στις γυναίκες και μάλιστα της μέσης ηλικίας, λόγω εποχής, αλλά στην πραγματικότητα είναι ανθρωπολογικό χρονικό της ταραγμένης Ελλάδας του εικοστού αιώνα. Έπειτα δεν υπάρχουν γυναικεία θέματα, μόνο γυναικείες προσεγγίσεις, αν και δεν θα ήμουνα απόλυτη σ' αυτό. Το έργο επεξεργάζεται πολλά ανθρώπινα ζητήματα της καθημερινής ζωής σε συνθήκες εγκλεισμού της Ελλάδας, σε χρόνια που αναζητούσαμε ακόμα την ταυτότητά μας. Όχι πως τώρα τη βρήκαμε δηλαδή...

Τι έχετε να συμβουλέψετε – πείτε σε νέους συγγραφείς που σκέφτονται να εκδώσουν το πρώτο τους βιβλίο

Δουλειά, δουλειά και δουλειά. Κάπου χρειάζεται και το ταλέντο αλλά από μόνο του δεν φτάνει. Επίσης να μην απογοητεύονται. Οι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι εργάζονται εκ του ασφαλούς, με καταξιωμένα ονόματα. Οι μικροί αντίθετα μοχθούν και δίνουν ευκαιρίες σε νέους συγγραφείς.

Τι ήταν αυτό που σας έκανε για πρώτη φορά να συγγράψετε ένα μυθιστόρημα. Ποιο το ερέθισμα;

Η πλημμύρα των πρωτόγνωρων συναισθημάτων που ένιωσα όταν έγινα μάνα. Η ανάγκη να γνωρίσω το αντικείμενο της ευτυχίας μου μέσα από τον τρόπο που εκφράζει εμένα, δηλαδή το χαρτί Με εντυπωσίαζε το ότι ήταν ένας πρωτόγονος άνθρωπος σε μορφή μωρού. Και γι αυτό το μωρό εγώ ήμουν υπεύθυνη. Αυτά για το πρώτο βιβλίο μου, που ήταν ευθυμογράφημα. Το πρώτο μου μυθιστόρημα όμως ήταν φόρος τιμής στην εκ μητρός μάμμη μου που γεννήθηκε στην Τήνο και της οποίας φέρω το όνομα.

Αν είχατε ένα βιβλιοπωλείο πώς θα το φανταζόσασταν;

Σαν αυτά τα παλιά στις όχθες του Σηκουάνα με τις αντίκες και τους χάρτες. Όχι τα υπαίθρια. Τα στεγασμένα εννοώ!

Πείτε μας τρία πράγματα που θέλετε από έναν εκδοτικό οίκο.

Πρώτα να πιστέψει το βιβλίο. Μετά να έχει καλή πρόσβαση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και να το προβάλλει με κάθε δυνατό τρόπο. Δε νομίζω ότι ζητάω πολλά. Ούτε καν τρία!

Πώς είναι ο κόσμος των εκδόσεων σε γενικές γραμμές.

Χτυπημένος από την κρίση και το μικρό μερίδιο της ελληνικής αγοράς. Αν ένα βιβλίο θέλει να έχει ευκαιρίες, πρέπει να μεταφραστεί και να ταξιδέψει στην Ευρώπη. Αλλά αυτό έχει έξοδα. Κατά τα άλλα οι εκδότες έχουν εξοικειωθεί να κλείνουν πόρτες στους συγγραφείς. Απογοητευτικό μεν αλλά έχουν κι αυτοί το δίκιο τους, όλοι από κάτι γράφουν. Κι εμένα μου πήρε καιρό και χρειάστηκα τη θεατρική εμπειρία μου για να καταλάβω πως η προσωπική ζωή ενδιαφέρει εμάς και κανέναν άλλον και δεν γράφουμε για εμάς, γιατί αλλιώς λειτουργούμε αυτιστικά. Η έκδοση συνδέεται άμεσα με την εμπορικότητα του βιβλίου.

Τι αποτελεί για εσάς λογοτεχνία ; Για την ακρίβεια τι θεωρείτε εσείς καλή λογοτεχνία. Υπάρχει καλή και κακή λογοτεχνία;

Κοιτάξτε. Πρέπει να υπάρχει. Δεν είναι κάθε βιβλίο λογοτεχνία, είναι πόνημα, σίγουρα, αλλά όχι απαραίτητα λογοτεχνία. Όμως δεν θα αντιμετώπιζα μανιχαϊστικά οποιοδήποτε έργο. Σε κάθε περίπτωση οφείλουμε εκτίμηση και σεβασμό στην πνευματική εργασία του άλλου. Ωστόσο διαφωνώ με την κατάταξη “βιβλίο παραλίας” και “σοβαρή λογοτεχνία”, όπως χαρακτηριστικά άκουσα πρόσφατα από κάποια επώνυμη δημοσιογράφο. Και το βιβλίο παραλίας ή η λεγόμενη ροζ λογοτεχνία κάποιους αγγίζει, και μάλιστα πολλούς, γι αυτό τα βιβλία αυτά είναι ευπώλητα. Εγώ τουλάχιστον θαυμάζω αυτόν που γράφει και αγγίζει, παρηγορεί ή συντροφεύει τους ανθρώπους.

Από την εμπειρία σας πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι να ξεκινήσει κάποιος την παρουσία του βιβλιογραφικά;

Υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα, όπως λέει ο Καβάφης. Ωστόσο το καλό έργο δεν θα χαθεί. Έχουν όσφρηση οι εκδότες. Για την καλή προσπάθεια πάλι δεν είμαι βέβαιη. Όπως είπαμε, η ελληνική αγορά είναι μικρή. Άρα είναι δύσκολο. Το παρήγορο πάντως είναι ότι και η μικρή απήχηση ενός έργου είναι το πρώτο σκαλί του Καβάφη.

Ποιες ηθοποιοί θα θέλατε να ενσαρκώσουν στη οθόνη ή στο θέατρο τις ηρωίδες του βιβλίου σας

Έχουμε τόσους καλούς ηθοποιούς που δεν μπορώ να διαλέξω.

Υπάρχει κάποια ώρα της ημέρας και κάποιο μέρος που σας αρέσει να γράφετε;

Είμαι δικηγόρος, οπότε τα πρωινά τουλάχιστον εργάζομαι. Αναγκαστικά γράφω τα απογεύματα και ποτέ το βράδυ. Η νύχτα είναι για χαλάρωση. Φυσικά γράφω παντού. Στο γραφείο, στο πόδι, στο λάπτοπ, πίσω από εισιτήρια και αποδείξεις…

Διαβάστε στο ηλεκτρονικό περιοδικό Books 'n' more τη συνέντευξη που έδωσε στην Αλίνα Παπαδοπούλου η συγγραφέας Ίρις Καλβά.

booksnmoremag.blogspot.com Σεπτεμβρίου 10, 2019 0 Comments

Το ποτάμι της φωτιάς

Οπισθόφυλλο

1933. Σένα μικρό νησί του Αιγαίου, γίνεται ο γάμος της Σεβαστής, της μοναχοκόρης του καπετάν Μιχάλη του Ζηραίου. Του μεγάλου άρχοντα του νησιού. Όμως λίγο πριν ευλογήσει ο παπάς, ακούγεται ένας πυροβολισμός και όλοι τρέχουν ανάστατοι στο δωμάτιο του καπετάνιου. Τον βρίσκουν πεσμένο πάνω στο γραφείο του, μέσα σε μία λίμνη αίματος. Μπροστά του ένα μωρό που κλαίει, φασκιωμένο σε δικό του πουκάμισο.

Το ποτάμι της λάβας, του έρωτα και της εκδίκησης, μόλις ξεκίνησε. Ένα πυρακτωμένο ποτάμι που κατακαίει στο διάβα του και καταστρέφει, έρωτες και ζωές, μέχρι σήμερα.

2006 Στην Αθήνα η Σέβη τελευταία απόγονος της καταραμένης γενιάς, παγιδευμένη στο παλαιό άσβεστο οικογενειακό μίσος, αιχμάλωτη των θανάσιμων μυστικών της οικογένειας της, παίρνει ένα γράμμα από το νησί της καταγωγής της. Είναι από την προ – γιαγιά της την Θεανώ. Στα 80της πια, την καλεί κοντά της. Εκείνη που πάντα την μισούσε, που πάντα την πλήγωνε, για κάποιο λόγο θέλει να τη δει.

Η Σέβη θυμάται το παρελθόν. Και τον Ορέστη…Θα αντάξει να γυρίσει πίσω; ΟΧΙ, λέει η λογική της. ΝΑΙ, φωνάζει η ψυχή της. Κι αν γυρίσει στο νησί; Θα μπορέσει να ΣΤΑΜΑΤΙΣΕΙ ΤΗΝ ΛΑΒΑ Ή ΘΑ ΚΑΕΙ ΚΙ ΕΚΕΙΝΗ!

Βιογραφικό βιβλίου ( Ίρις Καλβά)

Η Ίρις Καλβά γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κηφισιά. Η συγγραφή την κέρδισε πολύ νωρίς. Στα δεκατέσσερα της έγραψε το πρώτο της σενάριο, μια νεανική περιπέτεια φαντασίας με κοινωνικές προεκτάσεις. Στα είκοσι είχε την πρώτη της εβδομαδιαία τηλεοπτική εκπομπή, όπου, εκτός από το σενάριο, την παρουσίαζε και έπαιζε και η ίδια, τις «Μαριονέτες» του Λάκη Αποστολίδη, και συνέχισε με την εκπομπή «Άνθρωποι και κούκλες».

Ακολούθησαν πολλές τηλεοπτικές σειρές, θεατρικά έργα και ταινίες.

Το θεατρικό της έργο « Σήμα κινδύνου» με θέμα τα ναρκωτικά, προτάθηκε από το υπουργείο παιδείας ως εξαίρετο και διδακτικό θέαμα για τα σχολεία.

Ωστόσο οι σπουδές της (Νομική, Δραματική Σχολή – υπήρξε μαθήτρια του αείμνηστου Πέλου Κατσέλη – Διοίκηση Επιχειρήσεων, Τμήμα κοινωνιολογίας) έγιναν αιτία να εργαστεί επί σειρά ετών σε διάφορες θέσεις, όπως υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων και Marketing, σύμβουλος σε όμιλο επιχειρήσεων – εργασίες που της έκλεβαν πολύ χρόνο και δεν μπορούσε να αφοσιωθεί στη συγγραφή όσο θα ήθελε.

Τώρα μοιράζει το χρόνο της μεταξύ Αίγινας και Κηφισιάς. Δεν είναι παντρεμένη και γράφει το πέμπτο βιβλίο της. Το πρώτο της μυθιστόρημα, Τα κάστρα των ονείρων, διακρίθηκε στην τελική δεκάδα στην κατηγορία «Ηρωίδα Έμπνευση» των βραβείων Βιβλίου Public 2017.

Σήμερα στο περιοδικό μας φιλοξενούμε τη συγγραφέα Ίρις Καλβά και το βιβλίο της Το ποτάμι της φωτιάς από τις εκδόσεις Βell.

1 Πείτε μας πως αποφασίσατε να γράψετε το βιβλίο σας;

Με είχε συγκλονίσει η συγκεκριμένη ιστορία, και πίστευα πως άξιζε να τη γράψω.

2 Μέσα από το βιβλίο σας θέλετε να στείλετε κάποια μηνύματα;

Πάντα θέλω. Σε όλα τα βιβλία μου.

3 Σε ποιά πόλη ή χώρα διαδραματίζεται η υπόθεση του βιβλίου σας;

Δυστυχώς επειδή βασίζεται σε πραγματική ιστορία αυτό δεν μπορώ να το αποκαλύψω.

4 Σε ποιά εποχή χρονολογικά εξελίσσεται η ιστορία του βιβλίου σας;

Εξελίσσεται μέσα σε 57 χρόνια. Αρχίζει το 1949 και φτάνει έως το 2006.

5 Πόσοι είναι οι ήρωες και ποιά είναι τα ονόματά τους;

Οι βασικοί ήρωες του βιβλίου μου «ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ» είναι η Σέβη με τον Ορέστη, η Θεανώ, η Σεβαστή και ο Λάζαρος. Υπάρχουν κι άλλοι με σημαντική και καταλυτική στην εξέλιξη του έργου παρουσία, αλλά προτιμώ να τους γνωρίσει διαβάζοντας το βιβλίο ο αναγνώστης.

6 Πόσο χρόνο σας πήρε για να το ολοκληρώσετε;

Στα βιβλία μου δεν υπάρχει συγκεκριμένος χρόνος. Δουλεύω διάφορα θέματα στον υπολογιστή, κάθε τι που μου κάνει «κλικ» για κάποιο λόγο, συλλέγω στοιχεία, και κάποια στιγμή ξεκινάω το «ταξίδι» της συγγραφής.

7 Όταν γράφετε κρατάτε σημειώσεις;

Πάντα. Για όλα.

8 Από που εμπνευστήκατε του ήρωές σας;

Όπως ήδη ανέφερα, από αληθινή ιστορία.

9 Κάποιος από τους ήρωες έχει στοιχεία του χαρακτήρα σας;

Όλοι οι ήρωες εφόσον εγώ τους δίνω πνοή, έχουν κάτι από μένα. Αυτό συμβαίνει συνειδητά ή υποσυνείδητα σε όλους τους συγγραφείς πιστεύω.

10 Πόσο εύκολο είναι για εσάς να γεμίσετε μια λευκή σελίδα;

Εξαρτάται από τη στιγμή και το θέμα. Την ανάγκη μου να το «ζωντανέψω».

11 Τι κυριαρχεί έντονα στο βιβλίο σας; Έρωτας, μυστήριο, ανατροπές, συναισθήματα κάτι άλλο;

Όλα όσα αναφέρατε, τονίζοντας όμως ότι τα βιβλία μου έχουν πάντα και το κοινωνικό στοιχείο.

12 Την υπόθεση πόσο καιρό τη δουλεύατε στο μυαλό σας;

Κυκλοφορούσε στη σκέψη μου, λέγοντας πως κάποια στιγμή πρέπει να τη γράψω, αρκετά χρόνια.

13 Σκέφτεστε να γράψετε συνέχεια του τελευταίου βιβλίου σας ή έχει δωθεί ένα οριστικό τέλος;

Έχει μπει οριστικά τέλος.

14 Γιατί επιλέξατε αυτόν τον τίτλο;

Γιατί αντιπροσωπεύει απόλυτα το θέμα. Ξεκινώντας από τον απόλυτο και κυρίαρχο εγωισμό ενός άντρα, από την προδοσία και τον πληγωμένο έρωτα, κατακαίει και καταστρέφει έρωτες και ζωές ολόκληρες. Μέχρι να φτάσουμε στο σημερινό ζευγάρι που καλείτε να παλέψει με …η συνέχεια στο βιβλίο.

15 Τι θα αποκομίσει ο αναγνώστης διαβάζοντας το βιβλίο σας;

Πολλά! Το έγκλημα της εγωπάθειας και της καταπίεσης, το μίσος που καταστρέφει ακόμα και εκείνον που το νιώθει, την τρομακτική δύναμη της καταπιεσμένης περήφανης γυναίκας, την λύτρωση της αγάπης. Και πολλά ακόμα.

16 Θα θέλατε να είστε εσείς η ηρωίδα του βιβλίου σας; Τι χαρακτηριστικά έχουν οι ήρωες του βιβλίου σας στον χαρακτήρα τους ή και εμφανισιακά;

Όχι δεν θα ήθελα να είμαι στο συγκεκριμένο βιβλίο. Όσο για τα χαρακτηριστικά των ηρώων μου, πολλές φορές έχουν να κάνουν και με την ψυχολογία του ήρωα. Π.Χ. η Σέβη πιστεύει ότι είναι άσκημη ενώ δεν είναι. Αιτία γι’ αυτό είναι η περιφρόνηση και η απόρριψη που έχει δεχτεί σε παιδική ηλικία.

17 Διαβάζοντας το βιβλίο σας, στο τέλος τι γεύση θα μας αφήσει;

Γλυκιά. Δεν μου αρέσουν τα βιβλία με απαισιόδοξο τέλος. Μας κάνουν να πιστεύουμε ‘ότι όσο και να παλέψουμε δεν θα κερδίσουμε τίποτα. Το δικό μου πιστεύω, το δικό μου μήνυμα θέλω να είναι , ‘’πιστέψτε και αγωνιστείτε για το όνειρο σας και θα τα καταφέρετε’’.

18 Ποια είναι η ανταπόκριση του κοινού μέχρι τώρα;

Φανταστική. Το αγάπησαν αμέσως.

19 Ποιο είναι το συναίσθημα ενός συγγραφέα που πιάνει πρώτη φορά το βιβλίο του στα χέρια του;

Έχετε παιδιά; Πως νιώσατε όταν τα πήρατε πρώτη φορά αγκαλιά νεογέννητα; Αυτό!

20 Πόσο ταυτίζεστε με την ηρωίδα- ήρωα του βιβλίου;

Απόλυτα. Την ώρα που την δημιουργώ γίνομαι ένα.

21 Πώς νιώθετε όταν γράφετε τη λέξη τέλος στο βιβλίο σας;

Γλυκόπικρα. Ευτυχία που το δημιούργησα και το ολοκλήρωσα και ένα τσίμπημα που πλέον θα το ‘’αποχωριστώ’’. Για κάποια λατρεμένη μου ηρωίδα μάλιστα, δυσκολεύτηκα πάρα πολύ.

22 Ετοιμάζετε κάτι άλλο τώρα;

Πάντα!

23 Πώς ξεκινήσατε τη συγγραφή;

Πιστεύω πως πάντα ‘’έγραφα’’. Πάντα ταξίδευα τον εαυτό μου και τις φίλες μου, με φανταστικές ιστορίες. Όταν όμως ήμουν 14 ετών έτυχε να πάμε διακοπές κάπου που δεν μου άρεσε καθόλου. Δεν είχα φίλους. Τότε σκέφτηκα να φτιάξω ένα δικό μου κόσμο για να περάσω όμορφα κι έγραψα τι πρώτο μου βιβλίο.

24 Πόσα βιβλία έχετε γράψει και ποιά είναι αυτά;

Έχω γράψει τέσσερα βιβλία και τώρα τελειώνω το πέμπτο. Είναι: ΤΑ ΚΑΣΤΡΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ, ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΜΠΛΕ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ, ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΑΓΜΑ, ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΗ΅ΦΩΤΙΑΣ.

Δυστυχώς οι επαγγελματικές υποχρεώσεις μου, δεν μου άφηναν τον χρόνο που χρειάζεται ένα βιβλίο. Έχω γράψει θεατρικά έργα, σενάρια, έχω βραβευτεί, αλλά μόνο τα τελευταία χρόνια έχω διαθέσιμο τον χρόνο που χρειάζεται για να αφοσιωθώ στη συγγραφή.

25 Τι αγαπήσατε περισσότερο στο τελευταίο βιβλίο σας;

Τη δύναμη της Θεανώς, έστω και αν δεν συμφωνώ με τις πράξεις της.

26 Οταν τελειώσατε το βιβλίο σας ποιός το διάβασε πρώτος;

Πάντα η αδελφή μου, η οποία είναι και εξαιρετικά ταλαντούχα, μόνο που οι υποχρεώσεις της οικογένειας της δεν της αφήνουν τον χρόνο να γράψει.

27 Ποιές αντιδράσεις είχαν η οικογένειά σας, τα αγαπημένα σας πρόσωπα όταν έμαθαν ότι θα εκδώσετε το βιβλίο σας;

Πέταγαν από χαρά. Ήξεραν πως ήταν πάντα το όνειρο μου.

28 Πώς αντιμετωπίζετε γενικά τις κριτικές, είτε θετικές είτε αρνητικές;

Κάθε γνώμη είναι σεβαστή. Χαίρομαι πολύ όταν μου γράφουν κριτικές.

29 Τι προσφέρει το βιβλίο σας στον αναγνώστη;

Το υπέροχο ταξίδι, μέχρι να φτάσει στη «Ιθάκη».

30 Όταν γράφατε γνωρίζατε από πριν την ιστορία ή είχατε κατεύθυνση από τους ήρωες σας;

Τη συγκεκριμένη ιστορία τη γνώριζα από πριν. ΄Πάντα όμως πριν ξεκινήσω να γράφω, κάνω έρευνα, σκαλέτα, συλλέγω στοιχεία και πληροφορίες και μετά ξεκινάω και ‘’ακολουθώ’’ πλέον τους ήρωες.

31 Το τέλος το ορίζετε εσείς ή ο ήρωας σας;

Ο ήρωας.

32 Από τι εμπνέεστε;

Δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο. Μπορεί κάτι φαινομενικά ασήμαντο να μου δώσει την αφορμή για το εναρκτήριο λάκτισμα.

33 Ποιο είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο που αντιμετωπίσατε στη συγγραφή; Ή μετά τη συγγραφή;

Αν εννοείτε την ώρα που γράφω, το να με διακόψουν. Αν εννοείτε γενικά ως συγγραφέας, δεν έχω αντιμετωπίσει κάποιο εμπόδιο.

34 Έχετε σκεφτεί κάποια από τις ιστορίες των βιβλίων σας ως θεατρικό έργο ή κινηματογραφική ταινία;

Φυσικά. Αφού όπως είπα, ήμουν επί σειρά ετών σεναριογράφος και θεατρική συγγραφέας.

35 Υπάρχει κάποιος λογοτεχνικός χαρακτήρας από το βιβλίο σας τον οποίο θα σκεφτόσασταν να ξαναζωντανέψετε και σε επόμενα βιβλία;

Ναι. Θα ήθελα να γράψω τη συνέχεια στα «Κάστρα των ονείρων» και την Ισαβέλλα από τη «Σκιά του μπλε φεγγαριού»

36 Πείτε μας κάτι που θα θέλατε να ξέρει για εσάς το αναγνωστικό κοινό και οι θαυμαστές σας.

Ότι η αγάπη του, είναι για μένα το μεγαλύτερο δώρο.

37 Το βιβλίο σας απευθύνεται σε συγκεκριμένο κοινό;

Απευθύνεται σε όλους.

38 Τι έχετε να συμβουλέψετε - πείτε σε νέους συγγραφείς που σκέφτονται να εκδώσουν το πρώτο τους βιβλίο;

Να το αγαπάνε πραγματικά, να είναι η συγγραφή η μεγαλύτερη ανάγκη και αγάπη τους, και να θυμούνται ότι ο γραπτός λόγος έχει δύναμη. Χρειάζεται και ευθύνη.

39 Τι ήταν αυτό όμως που σας έκανε να συγγράψετε για πρώτη φορά ένα μυθιστόρημα; Ποιο το ερέθισμα;

Το απάντησα ήδη. Ήθελα παρέα στις διακοπές, ήμουν έφηβη και δημιούργησα μία νεανική περιπέτεια φαντασίας.

40 Αν είχατε ένα βιβλιοπωλείο πως θα το φανταζόσασταν;

Πρώτα απ’ όλα προσβάσιμο απ’ όλους τους ανθρώπους. Και εκείνους που έχουν κινητικά προβλήματα. Ένα χώρο ζεστό, ήρεμο και φιλόξενο, που να μπορείς να βρεις όχι μόνο τα καινούργια βιβλία, αλλά κάθε είδους βιβλίο, και κάθε ηλικίας. Ακόμα να έχει ένα όμορφο αναγνωστήριο για ανθρώπους που θέλουν να πάρουν μία ιδέα πριν αγοράσουν κάτι ή για ανθρώπους που δεν έχουν στο σπίτι τους τον κατάλληλο χώρο να αφοσιωθούν σε ένα βιβλίο.

41 Πείτε μας 3 πράγματα που θέλετε από έναν εκδοτικό οίκο.

Εμπιστοσύνη, φιλική σχέση και σεβασμό.

42 Πώς είναι ο κόσμος των εκδόσεων σε γενικές γραμμές;

Ανήκω στα τυχερά άτομα που στον πρώτο εκδοτικό οίκο που απευθύνθηκα, έκδωσα και το βιβλίο μου. Άρα δεν μπορώ να μιλήσω γενικά για τον κόσμο των εκδόσεων. Η δική μου συνεργασία με τον εκδοτικό οίκο Bell, είναι υπέροχη.

43 Τί αποτελεί για εσάς λογοτεχνία; Για την ακρίβεια, τί θεωρείτε εσείς «καλή» λογοτεχνία; Υπάρχει καλή και κακή λογοτεχνία τελικά;

Φυσικά και υπάρχει. Καλή λογοτεχνία είναι - πέρα της ικανότητας του συγγραφέα - όταν έχει κάτι θετικό να δώσει. Ακόμα κι αν αυτό είναι το υπέροχο ταξίδι. Κακή λογοτεχνία είναι όταν υποβιβάζει το επίπεδο μας, όταν περιορίζει τους ορίζοντες μας ή κατευθύνει ιδιοτελώς την σκέψη μας, κρίνοντας και επιβάλλοντας αυστηρά, τι είναι σωστό και τι είναι λάθος.

44 Από την εμπειρία σας, πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι να ξεκινήσει κάποιος την παρουσία του βιβλιογραφικά;

Για μένα ήταν εύκολο, άρα δεν μπορώ να έχω άποψη.

45 Ποιά/ος ηθοποιός θα θέλατε να ενσαρκώσει στην οθόνη ή στο θέατρο την ηρωίδα/ήρωα του βιβλίου σας;

Τη Θεανώ, η Λήδα Πρωτοψάλτη.

46 Υπάρχει κάποια ώρα της ημέρας και κάποιο μέρος που σας αρέσει να γράφετε;

Καλοκαίρι βλέποντας θάλασσα!!!

Ο Καζαντζάκης περιγράφει την "γνωριμία" με τον Νίτσε

booksnmoremag.blogspot.com Σεπτεμβρίου 05, 2019 0 Comments

Μια μέρα εκεί που διάβαζα σκυμμένος στη Βιβλιοθήκη της Άγιας Γενεβιέβης, μια κοπέλα με ζύγωσε κι έγειρε από πάνω μου. Κρατούσε ανοιχτό ένα βιβλίο κι είχε βάλει το χέρι της κάτω από τη φωτογραφία ενός αντρός που 'χε το βιβλίο, για να κρύψει τ' όνομά του, και με κοίταζε με κατάπληξη. -Ποιος είναι αυτός; με ρώτησε δείχνοντάς μου την εικόνα. Σήκωσα τους ώμους: -Πώς θέλετε να ξέρω; Είπα.
-Μα είστε εσείς, έκαμε η κοπέλα, εσείς, απαράλλαχτος. Κοιτάχτε το μέτωπο, τα πυκνά φρύδια, τα βαθουλά μάτια. Μονάχα που αυτός είχε χοντρά κρεμαστά μουστάκια, κι εσείς δεν έχετε.
Κοίταξα αλαφιασμένος: -Ποιος είναι λοιπόν; Έκανα προσπαθώντας ν' αναμερίσω το χέρι της κοπέλας, να δω τ' όνομα.
-Δεν τον γνωρίζετε; Πρώτη φορά τον βλέπετε;
Ο Νίτσε! Ο Νίτσε! Είχα ακούσει τ' όνομά του, μα δεν είχα ακόμα τίποτα διαβάσει δικό του.
-Δε διαβάσατε τη Γένεση της Τραγωδίας, το Ζαρατούστρα του; Για τον Αιώνιο Γυρισμό, για τον Υπεράνθρωπο;
-Τίποτα, τίποτα, απαντούσα ντροπιασμένος, τίποτα.
-Περιμένετε! Είπε κι έφυγε η κοπέλα πεταχτή.
Σε λίγο μου 'φερνε το Ζαρατούστρα.
-Να, είπε γελώντας, να λιονταρίσια θροφή για το μυαλό σας - αν έχετε μυαλό. Κι αν το μυαλό σας πεινάει.
Ετούτη στάθηκε μια από τις πιο αποφασιστικές στιγμές της ζωής μου. Εδώ, στη Βιβλιοθήκη της Άγιας Γενεβιέβης, με τη μεσολάβηση μιας άγνωστης φοιτήτριας, μου 'χε στήσει καρτέρι η μοίρα μου. Εδώ με περίμενε, φλογερός, αιματωμένος, μεγάλος πολεμιστής, ο Αντίχριστος. Στην αρχή με κατατρόμαξε. Τίποτα δεν του 'λειπε: αναίδεια κι αλαζονεία, μυαλό απροσκύνητο, λύσσα καταστροφής, σαρκασμός, κυνισμός, ανόσιο γέλιο, όλα τα νύχια, τα δόντια και τα φτερά του Εωσφόρου.
Μα με είχε συνεπάρει η ορμή του κι η περηφάνια, με είχε μεθύσει ο κίντυνος και βυθίζουμουν μέσα στο έργο του με λαχτάρα και τρόμο, σα να 'μπαινα σε βουερή ζούγκλα, γεμάτη πεινασμένα θεριά και ζαλιστικά σερνικολούλουδα. Βιάζουμουν να τελειώσουν τα μαθήματα στη Σορβόννη, να βραδιάσει, να γυρίσω σπίτι, να 'ρθει η σπιτονοικοκυρά να ανάψει το τζάκι και ν' ανοίξω τα βιβλία του -πυργώνουνταν όλα απάνω στο τραπέζι μου- και να αρχίζω μαζί του το πάλεμα.
Σιγά σιγά είχα συνηθίσει τη φωνή του, την κομμένη ανάσα του, τις κραυγές του πόνου του. Δεν ήξερα, τώρα το μάθαινα, πως κι ο Αντίχριστος αγωνίζεται κι υποφέρει όπως κι ο Χριστός και πως κάποτε, στις στιγμές του πόνου τους, τα πρόσωπά τους μοιάζουν. Ανόσιες μου φάνταζαν βλαστήμιες τα κηρύγματά του, κι ο Υπεράνθρωπός του δολοφόνος του Θεού.
Κι όμως μια μυστική γοητεία είχε ο αντάρτης ετούτος, μαυλιστικό ξόρκι τα λόγια του, που ζάλιζε και μεθούσε κι έκανε την καρδιά σου να χορεύει. Αλήθεια, ένας χορός διονυσιακός ο στοχασμός του, ένας όρθιος παιάνας που υψώνεται θριαμβευτικά στην πιο ανέλπιδη στιγμή της ανθρώπινης κι υπερανθρώπινης τραγωδίας. Καμάρωνα, χωρίς να το θέλω, τη θλίψη του, την παλικαριά του και την αγνότητα και τις στάλες τα αίματα που περιράντιζαν το μέτωπό του, σαν να φορούσε και τούτος, ο Αντίχριστος, αγκάθινο στεφάνι.

Τhe Truman Show: H ιστορία μιας ιδιοφυϊας κι ενός σπουδαίου βιβλίου

booksnmoremag.blogspot.com Σεπτεμβρίου 03, 2019 0 Comments

Νοέμβριος του 1959. Ένα πρωί, ο Τρούμαν Καπότε, δημοσιογράφος, συγγραφέας και περσόνα του τζετ σετ διαβάζει σε ένα μονοστηλάκι στους «New York Times», για τη δολοφονία μιας τετραμελούς αγροτικής οικογένειας στο Xόλκομπ, του Κάνσας -ένα ειδησάριο του σωρού, από κείνα που περνάνε

στα ψιλά.

Αυτό, γίνεται η αφορμή να κάνει κάτι που σχεδιάζει από καιρό:

να γράψει μια ιστορία -και μαζί έναν νέο τρόπο για να πεις μια ιστορία. Ένα μυθιστόρημα που θα είναι αληθινό από την αρχή ως το τέλος.

To αγόρι που κανείς δεν ήθελε

«Αυτό που συμβαίνει με ανθρώπους σαν κι εμένα είναι πως ξέρουμε εξαρχής τι θέλουμε να κάνουμε» δήλωνε ο Τρούμαν Καπότε το 1978.

«Οι περισσότεροι άνθρωποι περνούν τη μισή ζωή τους, χωρίς να το γνωρίζουν. Εγώ, όμως, ήμουν ένας ιδιαίτερος άνθρωπος και έπρεπε

να έχω μια ιδιαίτερη ζωή. Ήξερα από νωρίς, πως ήθελα να γίνω συγγραφέας, πλούσιος και διάσημος».

Γεννημένος την 30η Σεπτεμβρίου 1924 ως Τρούμαν Στρέκφους

Πέρσονς, στη Νέα Ορλεάνη, ο Τρούμαν Καπότε ξέρει και κάτι ακόμα:

πως ελάχιστοι τον καταλαβαίνουν. Και ακόμα λιγότεροι τον αγαπούν.

Η μητέρα του Λίλι Μέι Φολκ, μια 16χρονη «βασίλισσα της ομορφιάς»

στο Μισισσιπή, τον έχει μισήσει πριν καν γεννηθεί.

Όσο για τον πατέρα του, Αρτς Πέρσονς, -έναν υπαλληλάκο σε μια εταιρεία ατμόπλοιων, μονίμως μπλεγμένο σε μικροαπάτες – απλώς αδιαφορεί για κείνον.

Έτσι κι αλλιώς, τον περισσότερο καιρό λείπει από το σπίτι.

Οι γονείς του θα χωρίσουν πριν ο Τρούμαν κλείσει τα τέσσερα. Από κει και πέρα η Λίλι Μέι, τον διπλοκλειδώνει σε δωμάτια ξενοδοχείων για να βγαίνει ραντεβού, ώσπου –τελικά- τον ξαποστέλνει στο Μονρόεβιλ της Αλαμπάμα για να τον μεγαλώσουν θείες και γειτόνισσες.

Iανουάριος, 948/ Φωτογραφία: AP Images

Στα πέντε του κιόλας, ο Τρούμαν ξέρει να συλλαβίζει και να κουτσογράφει.

Ως το τέλος της ζωής του, δεν θα μάθει ποτέ την αλφαβήτα, ούτε καλή αριθμητική. Θα ξέρει, όμως, να δακτυλογραφεί εξήντα λέξεις το λεπτό και θα ‘χει - από τα «μαύρα» χρόνια εκείνα του Νότου -μια αληθινή φίλη:

τη Χάρπερ Λι, συγγραφέα του βραβευμένου με Πούλιτζερ «Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια».

Αργότερα, όταν πια κλείνει τα 11, η Λίλι Μέι παντρεύεται ένα πλούσιο Κουβανό μπίζνεσμαν και τον παίρνει μαζί της στη Νέα Υόρκη. Ο πατριός του τον υιοθετεί και παίρνει το όνομά του: Τρούμαν Γκαρσία Καπότε. Πηγαίνει σε καλά σχολεία, αλλά είναι φριχτός μαθητής.

Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι το γράψιμο.

Εξασκείται καθημερινά με τις ώρες στη γραφή, όπως άλλα παιδιά παίζουν μπάλα ή πιάνο. Δεν ονειρεύεται να γίνει συγγραφέας -πιστεύει πως είναι κιόλας!

Στα 17 του παρατάει το σχολείο και πηγαίνει παιδί για όλες τις δουλειές, στο «New Yorker».

Ονειρεύεται να τον προσλάβουν και ως συγγραφέα, όμως η δουλειά του θεωρείται πρώιμη, το στιλ του ακατέργαστο.

Τα γραπτά του είναι ακατάλληλα για έκδοση.

Τα πρώτα του μικρά διηγήματα (Miriam, Tree of Night, My side of the matter) που δημοσιεύονται, τελικά, στο «Mademoiselle» και το «Harper’s Bazaar», κάνουν αίσθηση, κερδίζουν λογοτεχνικά βραβεία. Το 1948 κυκλοφορεί το πρώτο του μυθιστόρημα «Άλλες φωνές, άλλοι τόποι», με ήρωα έναν έφηβο και τη σχέση του με ένα τραβεστί. Το θέμα εξάπτει τις φαντασιώσεις κοινού και κριτικών - αλλά όχι λιγότερο από την φωτογραφία του συγγραφέα στο οπισθόφυλλο, νωχελικά αφημένου σε έναν καναπέ, να κοιτάζει αισθησιακά το φακό.

Έτσι κι αλλιώς -προς μεγάλη θλίψη της Λίλι Μέι, που δεν χάνει ευκαιρία να τον βρίσει, να τον προσβάλλει για την ψιλή φωνή, ή τους θηλυπρεπείς τρόπους του -ο Τρούμαν δεν έχει μπει ποτέ στον κόπο να να κρύψει

πως είναι ομοφυλόφιλος. Αλλά, στα 23 του, μόλις, είναι επίσης

και αυτό που ήθελε πάντα: συγγραφέας, πλούσιος, πετυχημένος.

Μαζί με τον εραστή του Τζακ Ντάνφι- με τον οποίο θα είναι

σύντροφοι και φίλοι ως το τέλος της ζωής του -ο Τρούμαν ταξιδεύει

στην Ευρώπη,γράφει για το θέατρο, τον κινηματογράφο, διηγήματα για τα περιοδικά.

Tο ’58 εκδίδει το «Πρόγευμα στο Tiffany’s» μια νουβέλα για ένα call girl, τη γλυκιά ματαιότητα της ζωής στον αφρό, την ευτυχία που

βρίσκεται στα πιο απίθανα μέρη. (Τρία χρόνια αργότερα, το βιβλίο θα γυριστεί και ταινία με την Όντρεϊ Χέμπορν στο ρόλο της ηρωίδας Χόλι Γκολάιτλι. Ο Καπότε που προτιμούσε τη Μονρόε για το ρόλο,

θα εκφράσει τη δυσαρέσκεια του για το αποτέλεσμα…)

Eν ψυχρώ

Τον Νοέμβριο του 1959, δύο πρώην κατάδικοι, ο Ντικ Χίκοκ και ο Πέρι Σμιθ, φτάνουν στο Χόλκομπ του Τέξας και εισβάλλουν στο σπίτι ενός εύπορου αγρότη του Χέρμπερτ Κλάτερ πιστεύοντας -από μια ιστορία

της φυλακής- πως κάπου κρύβει χρυσό.

Δε βρίσκουν τίποτα και φεύγουν με πενήντα δολάρια στην τσέπη, αφού πρώτα δένουν, φιμώνουν και δολοφονούν τον Κλάτερ, την γυναίκα του,

το γιό του και την κόρη του.

Ο Καπότε ταξιδεύει στο Χόλκομπ, για κάνει ένα άρθρο για το «Νew Yorker». Όμως εκεί μαζί με το αίμα στους τοίχους των Κλάτερ

«μυρίζεται» και κάτι άλλο: ένα σπουδαίο βιβλίο. «Όταν σκέφτομαι πόσο καλό θα είναι, σχεδόν δεν μπορώ να αναπνεύσω», εκμυστηρεύεται

στη Λι.

Μιλάει με συγγενείς, με γείτονες, με περαστικούς, με την αστυνομία, με ενόρκους, δικαστές, δικηγόρους, δεν αφήνει κόκκο της υπόθεσης που να μην ανασύρει από τη δικογραφία. Κάνει δεκάδες συνεντεύξεις, κρατάει 6000 σελίδες σημειώσεων (περιέργως, δε χρησιμοποιεί κασετόφωνο -καταγράφει τις συνομιλίες από μνήμης!). Όλοι τον εμπιστεύονται. Ακόμα και οι δολοφόνοι. Επισκέπτεται τον Σμιθ καθημερινά

στο κελί του, του αποσπά φωτογραφίες, ημερολόγια, το παζλ

ης ζωής του. Οι δυό τους δένονται με έναν περίεργο, μακάβριο τρόπο «Νομίζω ότι εγώ και ο Πέρι μεγαλώσαμε στο ίδιο σπίτι», θα πει ο Καπότε σε ανύποπτο χρόνο. «Κάποια στιγμή, εγώ έφυγα από την μπροστινή πόρτα κι εκείνος από την πίσω». Τον δικαιολογεί;

Όχι, αλλά τον καταλαβαίνει.

Η πείνα του -πείνα για πλούτο, για αναγνώριση- είναι γνωστή.

Η μοναξιά του δολοφόνου του προκαλεί οίκτο, ίσως και στοργή. Τον αγαπάει, αλλά τον θέλει νεκρό. Η έκδοση του βιβλίου του καθυστερεί πέντε χρόνια γιατί ο Καπότε περιμένει υπομονετικά το ιδανικό τέλος:

τον απαγχονισμό των πρωταγωνιστών.

Την τέλεια δραματική κορύφωση, την μόνη που υπηρετεί τη δικαιοσύνη και την κοινωνική συμμετρία. Όταν τελικά, σε ένα κοσμικό πάρτι

μαθαίνει πως οι Χίκοκ και Πέρι θα εκτελεστούν - όλες οι εφέσεις

τους και οι εκκλήσεις για απονομή χάριτος έχουν απορριφθεί - αρχίζει να χτυπά δυνατά τα χέρια του και να φωνάζει :

«Είμαι εκτός εαυτού! Είμαι όλο χαρά, εκτός εαυτού!»

Θα είναι εκεί και όταν η αγχόνη αγκαλιάσει το λαιμό τους, θα καταγράψει την ένταση, τις συσπάσεις, τη μυρωδιά των μελλοθάνατων, το «κρακ»

στο λαιμό τους. Δακρύζει κιόλας- στο κάτω κάτω, χάνει κάτι πολύτιμο.

Όταν, τελικά, το 1965, η ιστορία του «Εν ψυχρώ» κυκλοφορεί

σε τέσσερις συνέχειες στο «New Yorker», ο εκδοτικός κόσμος της Αμερικής ζει ένα φαινόμενο ανάλογο της «μπιτλομανίας» : τα τεύχη εξαφανίζονται αστραπιαία από τους πάγκους, ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο ρεκόρ πωλήσεων!

Το βιβλίο που εκδίδεται αργότερα παίρνει διθυραμβικές κριτικές. Ο Καπότε έχει αποδείξει πως μπορεί να χρησιμοποιήσει την φόρμα και τις τεχνικές της δραματουργίας για να γράψει με την ίδια επιτυχία

και ένταση μια αληθινή ιστορία.

Το non-fiction novel του (το «αληθινό μυθιστόρημα») κόβει

σαν ξυράφι με την ψυχρή, παρανοϊκή του αλήθεια.

Αυτό που κανείς δεν υποψιάζεται, είναι πως ένα από τα θύματα του Χόλκομπ, είναι και ο ίδιος ο Καπότε. «Το βιβλίο αυτό με έγδαρε μέχρι

το κόκκαλο», είναι η φράση που θα χρησιμοποιήσει αργότερα.

Ήδη από την αρχή της συγγραφής του έχει αρχίσει να πίνει και να

παίρνει χάπια για να κοιμάται τις νύχτες. Έχει κλάψει, έχει πει ψέματα,

έχει χειραγωγήσει, έχει καταχραστεί, έχει ξεπουλήσει, έχει γράψει ένα αριστούργημα, έχει λεφτά και δόξα. Η μάνα του δεν τον αγάπησε,

αλλά η Αμερική τον αποθεώνει.

Είναι αθάνατος. Και δεν μπορεί πια να κάνει τίποτα γι’ αυτό.

Sex, drugs & gossip

Μπορεί όμως να γιορτάσει. Στο εξής και για τα επόμενα είκοσι χρόνια, αυτό θα κάνει.

Στις 18 Νοεμβρίου 1966, για να γιορτάσει την επιτυχία του βιβλίου διοργανώνει -προς τιμήν της μεγάλης κυρίας της «Washington Post», Κάθριν Γκράχαμ, τον περίφημο μασκέ «Ασπρόμαυρο χορό».

Λένε πως του πήρε ένα ολόκληρο καλοκαίρι για να φτιάξει τη λίστα των καλεσμένων στο χορό -μια άσκηση στρατηγικής για 540 φίλους,

χάρη στην οποία, όπως είπε αργότερα, «δημιούργησα 1.500 εχθρούς».

Εκείνο το βράδυ, ολόκληρη η Νέα Υόρκη συνωστίστηκε έξω από τις πόρτες του Grand Ballroom, στο Plaza - ακόμα και οι ταξιτζήδες, ρωτούσαν όσους έβλεπαν στο δρόμο με μια μάσκα «Λοιπόν,

πας στο πάρτι του Τρούμαν;»

Μόνο μια επίλεκτη ελίτ βρέθηκε στη guest list: συγγραφείς, κοσμικοί, επιχειρηματίες, αστέρες, ο Φρανκ Σινάτρα με τη Μία Φάροου, ο Νόρμαν Μέιλερ, οι Ροκφέλερς, οι Βάντερμπιλτ, ο Γουόλτερ Κρονκάιτ,

ο Γουόλτερ Ματάου, η Ταλούλα Μπάνκχεντ, η εικοσάχρονη τότε-

Κάντις Μπέργκεν, η Λη Ράτζβιλ -όχι, όμως, και η Τζάκι Κένεντι!

Truman Capote, Katharine Graham/ 1966/ Φωτογραφία: AP iImages

Όμως… Όμως, η τεράστια εμπορική επιτυχία του βιβλίου του δεν του φέρνει ούτε το Πούλιτζερ, όπως περίμενε, ούτε το Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας.

Πίνει, πηγαίνει σε πάρτι και ανακοινώνει την πρόθεσή του να εκδώσει

ένα μεγάλο μυθιστόρημα που θα ανατέμνει την κοινωνία της πλούσιας Αμερικής τόσο ανελέητα όσο είχε περιγράψει ο Προυστ

τη γαλλική υψηλή κοινωνία στα τέλη του 19ου αιώνα. Είχε σκοπό στ’ αλήθεια να το γράψει; Το ξεκίνησε ποτέ στα σοβαρά; Άφησε σε κάποιο μυστικό χρηματοκιβώτιο κάποια ανέκδοτα κεφάλαια αυτού του βιβλίου; Κανείς δεν ξέρει με βεβαιότητα.

Σκόρπιες σελίδες εμφανίζονται κατά καιρούς εδώ και εκεί -τελικά, ένα απόσπασμα αυτού του έργου με τίτλο «Oι προσευχές που εισακούστηκαν» θα κάνει την εμφάνισή του το 1975, στο «Esquire». Και θα είναι μια καταστροφή -λιγότερο ένα λογοτεχνικό κείμενο και περισσότερο μια συρραφή από πικάντικα κουτσομπολιά με θύματα τους rich and famous

που συναναστρέφεται.

Τους θάβει, όλους, χωρίς καμιά αναστολή.

Ο Άντι Γουόρχολ -που η φήμη λέει πως υπήρξαν εραστές- είναι «μια Σφίγγα χωρίς αίνιγμα», ο Μικ Τζάγκερ «κινείται σαν παρωδία ανάμεσα

σε μια μαζορέτα και τον Φρεντ Αστέρ», ο JFK -κυβερνήτης ακόμα τότε - «κρατάει διαστάσεις και τιμές από τις πόρνες πολυτελείας του Λας Βέγκας», κλπ.

Μεμιάς, οι παλιοί του φίλοι του γυρνούν την πλάτη, ο «πρίγκιπας» της Park Avenue, γίνεται ο παρίας της, ένας πρησμένος γεροβάτραχος που κανείς δεν θέλει στο σαλόνι του.

Το βιβλίο θα μείνει για πάντα ημιτελές. Στα δέκα επόμενα χρόνια της ζωής του ο Καπότε δεν θα εκδώσει ούτε αυτό, ούτε κανένα άλλο.

(Προς το τέλος, θα καταφέρει , μόνο, να δημοσιεύσει δύο συλλογές λογοτεχνικών και μη λογοτεχνικών κειμένων).

Θα περάσει ατέλειωτες νύχτα στα VIP υπόγεια του Studio 54,

χορεύοντας ξέφρενα, αγκαλιάζοντας «άντρες χωρίς πρόσωπο» -μπάρμεν, πορτιέρηδες, υπαλλήλους - ανακατεύοντας ντάκιουρι με κοκαϊνη, λίμπριουμ και βότκα. Προς το τέλος, βυθίζεται στην κατάθλιψη,

παθαίνει επιληπτικές κρίσεις, εμφανίζει φλεβίτιδα, προβλήματα του προστάτη.

Το καλοκαίρι του ΄83 συλλαμβάνεται να οδηγεί μεθυσμένος και χωρίς δίπλωμα. Μια άλλη φορά, βγαίνει τραυλίζοντας ασυναρτησίες

στο πρωινό talk show του Στάνλεϊ Σίγκελ.

«Τι θα συμβεί αν δεν κόψετε το ποτό και τα ναρκωτικά, κύριε Καπότε;» τον ρωτάει ο παρουσιαστής.

«Προφανώς, θα πεθάνω» είναι η απάντηση. Άλλωστε, με έναν τρόπο

ίσως να ‘ναι κιόλας πεθαμένος. Το πνεύμα του είναι νεκρό.