Books 'n' more: Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τα αγόρια του Τόμεν επέστρεψαν!

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ - PSICHOGIOS PUBLICATIONS Χορηγούμενη · ❤ Saving 6 - Τα αγόρια του Τόμεν επέστρεψαν! Ναι, μπορείς να ουρλιάξεις! 🔥📚 Εκδόσεις Ψυχογιός psichogios.gr Εκδόσεις Ψυχογιός Κέρδισε Πόντους Μελών! Reels Άτομα που ίσως γνωρίζετε Φωτογραφία προφίλ της Δημόσια Βιβλιοθήκη Δελφών Δημόσια Βιβλιοθήκη Δελφών Φωτογραφία προφίλ της Irini Tsiakiri Irini Tsiakiri Φωτογραφία προφίλ της Φαίη Ψυχοπαιδοπούλου Φαίη Ψυχοπαιδοπούλου Φωτογραφία προφίλ της Evlampia Tsireli Evlampia Tsireli Φωτογραφία προφίλ της Φεστιβάλ Ποίησης Νομού Σερρών Φεστιβάλ Ποίησης Νομού Σερρών Φωτογραφία προφίλ της Ellada Kralli Ellada Kralli Φωτογραφία προφίλ της Marianna Psihalou Marianna Psihalou Χορηγούμενη Γενέθλια Επαφές Ομαδικές συνομιλίες ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ - PSICHOGIOS PUBLICATIONS

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

To Bookwave ενισχύει τη φιλαναγνωσία εξ απαλών ονύχων

booksnmoremag.blogspot.com Ιανουαρίου 24, 2020 0 Comments

Κάθε χρόνο, για μία εβδομάδα, το Μπενάκη στην οδό Πειραιώς θυμίζει την αποθήκη της Amazon: φορτηγά μεταφέρουν εκεί εκατοντάδες βιβλία. Πρόκειται για το Βookwave, την ετήσια, μεγάλη εθελοντική δράση του Library4all, που πραγματοποιείται με την υποστήριξη του μουσείου και έχει σκοπό να ενισχύσει τις σχολικές βιβλιοθήκες σε ολόκληρη την Ελλάδα – και όχι μόνο. Τα βιβλία που μαζεύονται είναι καινούργια ή σε άριστη κατάσταση. Προέρχονται από δωρεές ιδιωτών, εταιρειών, εκδοτών, συγγραφέων, εικονογράφων και άλλων μη κερδοσκοπικών φορέων. Σχολεία της Αττικής, κυρίως ιδιωτικά, διοργανώνουν «βιβλιοφιλικό έρανο» στην έδρα τους και ύστερα προσφέρουν με τη σειρά τους τα βιβλία στο Bookwave.

Ο στόχος εφέτος είναι, από τις 3 μέχρι τις 7 Φεβρουαρίου, να συγκεντρωθούν ακόμα περισσότερα βιβλία, ώστε να καλυφθούν οι ανάγκες σχολικών βιβλιοθηκών που αντιμετωπίζουν σημαντικές ελλείψεις. Το Library4all είναι μη κερδοσκοπική εταιρεία που ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 2013 από μία ομάδα επιστημόνων που αγαπούν το βιβλίο και την εθελοντική προσφορά, με στόχο την ανάπτυξη της φιλαναγνωσίας σε παιδιά σχολικής και προσχολικής ηλικίας, μέσω της υποστήριξης σχολικών βιβλιοθηκών. Ο φορέας λαμβάνει ενημέρωση για τις ανάγκες των σχολείων σε όλη την Ελλάδα και εν συνεχεία τα βοηθά να δημιουργήσουν τη βιβλιοθήκη τους ή να διευρύνουν την υπάρχουσα συλλογή τους.

Εκ των πρωτεργατών του εγχειρήματος η Ελένη Γερουλάνου.

«Περισσότερα βιβλία για όλα τα παιδιά» είναι το βασικό σύνθημα και η κινητήρια δύναμη του Library4all. Η Ελένη Γερουλάνου, ιδρυτικό μέλος της οργάνωσης, νιώθει ιδιαίτερα το βάρος της ευθύνης για την επιλογή των βιβλίων. Ως εκπαιδευτικός –διευθύνει το Νηπιαγωγείο της Σχολής Μωραΐτη– είναι πολύ αυστηρή με τα βιβλία που μπαίνουν σε κάθε κουτί. «Χαρίζουμε βιβλία που θα χαιρόμασταν και εμείς να τα έχουμε στη βιβλιοθήκη μας», εξηγεί. Από το 2013 μέχρι σήμερα, το Library4all έχει προσφέρει περισσότερα από 76.000 βιβλία σε 1.900 βιβλιοθήκες σχολείων στην Αττική και στην Περιφέρεια. Βιβλία έχουν ταξιδέψει σε ελληνικά σχολεία στην Ιμβρο, στο Κατάρ, στην Τιφλίδα, στο Κέμπριτζ και στη Νέα Υόρκη. Επίσης, έχουν προσφερθεί περισσότερα από 120.000 βιβλία, όχι κατάλληλα για σχολικές βιβλιοθήκες, σε διάφορους κοινωνικούς φορείς σε όλη την Ελλάδα και περισσότερα από 2.000 βιβλία σε επτά παιδιατρικά νοσοκομεία. Μετά το ξέσπασμα της προσφυγικής κρίσης, το Library4all φροντίζει να στέλνει ξενόγλωσσα βιβλία, κυρίως στην αγγλική, στη γαλλική και στην αραβική γλώσσα, σε δομές φιλοξενίας προσφύγων και σε σχολεία όπου φοιτούν προσφυγόπουλα. Σημαντική στήριξη στο έργο του Library4all παρέχουν η «Αθηναϊκή Μεταφορική» του Κωστή Παπαζήση, το ΚΙΚΠΕ και άλλα ιδρύματα. Οσοι ενδιαφέρονται να βοηθήσουν ή να προσφέρουν βιβλία: info@library4all.com.

Αργυρός Λέοντας στον Ρομάν Πολάνσκι για τη μεταφορά του μυθιστορήματος του Ρόμπερτ Χάρις «Ο Γερμανός κατάσκοπος»

booksnmoremag.blogspot.com Ιανουαρίου 09, 2020 0 Comments

Ο Γερμανός κατάσκοπος, το εξαιρετικό ιστορικό μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Χάρις, που κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Ψυχογιός τον Μάρτιο του 2015 σε μετάφραση του Κώστα Μπαρουξή, μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη σε σκηνοθεσία του Ρόμαν Πολάνσκι και με πρωταγωνιστές τους: Ζαν Ντυζαρντέν, Λουί Γκαρέλ, Εμανυέλ Σενιέ, Ματιέ Αμαλρίκ, με τον τίτλο Κατηγορώ.
Η ταινία απέσπασε στο πρόσφατο Φεστιβάλ Βενετίας τον Αργυρό Λέοντα.

Λίγα λόγια για το βιβλίο: Παρίσι, 1895. Ο Άλφρεντ Ντρέιφους, ένας νεαρός Εβραίος αξιωματικός, έχει μόλις καταδικαστεί σε ισόβια φυλάκιση στο Νησί του Διαβόλου, κατηγορούμενος για προδοσία, και έχει υποστεί δημόσιο εξευτελισμό παρουσία είκοσι χιλιάδων ατόμων, με την αφαίρεση του στρατιωτικού βαθμού του. Ανάμεσα στους παρισταμένους και ο Ζορζ Πικάρ, ο φιλόδοξος και διανοούμενος αξιωματικός, προσφάτως διορισμένος επικεφαλής της υπηρεσίας αντικατασκοπείας, μέσω της οποία είχε «αποδειχτεί» ότι ο Ντρέιφους ήταν πληροφοριοδότης των Γερμανών. Αρχικά, ο Πικάρ είναι πεπεισμένος για την ενοχή του Ντρέιφους. Τυχαία, ωστόσο, ανακαλύπτει κάποια στοιχεία που του γεννούν υποψίες ότι υπάρχει κατάσκοπος στον γαλλικό στρατό, κινούμενος ελεύθερα. Καθώς οι αποδείξεις πληθαίνουν, φωτογραφίζοντας υψηλά ιστάμενα πρόσωπα στη στρατιωτική-πολιτική ιεραρχία, ο Πικάρ φτάνει στο σημείο να αμφισβητήσει τόσο την
ορθότητα της καταδικαστικής για τον Ντρέιφους απόφασης, όσο και τα πιο βαθιά πιστεύω του για τη χώρα του και τον ίδιο του τον εαυτό. Ο Ρόμπερτ Χάρις ζωντανεύει το σκάνδαλο που απασχόλησε την κοινή γνώμη στα τέλη του 19ου αιώνα, μέσα από ένα σκοτεινά σαγηνευτικό μυθιστόρημα κατασκοπευτικής δράσης και συνομωσιών.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα: Ο ΡΟΜΠΕΡΤ ΧΑΡΙΣ
γεννήθηκε το 1957 στο Νότιγχαμ. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ. Εργάστηκε για έξι χρόνια ως ρεπόρτερ για το Panorama και το Newsnight του BBC, ως πολιτικός συντάκτης στον Observer και ως αρθρογράφος με τακτική στήλη στις εφημερίδες Sunday Times και Daily Telegraph. Το 2003 ανακηρύχθηκε Αρθρογράφος της Χρονιάς στα Βρετανικά Βραβεία Τύπου. Έχει γράψει πέντε βιβλία γενικών γνώσεων μεταξύ των οποίων το ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΧΙΤΛΕΡ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΩΝ ΤΟΥ (1986), το οποίο διασκευάστηκε για την τηλεόραση, και το μπεστ σέλερ ΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΟΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ: Η ΜΗ ΕΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΡΝΑΡΝΤ ΙΝΓΚΑΜ (1990). Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ έχουν εκδοθεί το μυθιστόρημα του FATHERLAND, το οποίο μεταφράστηκε σε 25 γλώσσες και ήταν για μήνες το Νο 1 στους καταλόγους μπεστ σέλερ σε όλο τον κόσμο, το ΚΩΔΙΚΟΣ: ΑΙΝΙΓΜΑ, το οποίο γυρίστηκε κινηματογραφική ταινία με πρωταγωνιστές τους Ντάγκρεϊ Σκοτ και Κέιτ Ουίνσλετ, ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ, που επίσης έγινε ταινία με πρωταγωνιστή τον Ντάνιελ Κρεγκ, το ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ, που γυρίστηκε ταινία σε σκηνοθεσία του Ρομάν Πολάνσκι και με πρωταγωνιστές τους Γιούαν ΜακΓκρέγκορ
και Πιρς Μπρόσναν, το ΠΟΜΠΗΙΑ, το IMPERIUM, το CONSPIRATA – Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ, Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΣ και ΜΟΝΑΧΟ. Τα έργα του έχουν
μεταφραστεί σε 37 γλώσσες.

Μπαρ-βιβλιοθήκες διασκεδάζουν και… μορφώνουν!

booksnmoremag.blogspot.com Ιανουαρίου 05, 2020 0 Comments

Μια νέα τάση φέρνει διαφορετικό αέρα στον χώρο της διασκέδασης, προτείνοντας ένα ποτό συντροφιά με ένα καλό βιβλίο!

Η τάση ξεκίνησε από τη Βρετανία και πολύ γρήγορα επεκτάθηκε σε όλον τον κόσμο, όπου μπαρ γέμισαν κυριολεκτικά με βιβλία, διαμορφώνοντας κατάλληλα τους χώρους τους με άνετα καθίσματα και ειδικό φωτισμό, έτσι ώστε να προσφέρουν τη δυνατότητα στους επισκέπτες να απολαύσουν ένα καλό βιβλίο μαζί με το ποτό τους.

Τα book bars ή αλλιώς librarie-bars έγιναν must και πλέον συγκεντρώνουν λάτρεις της διασκέδασης και της λογοτεχνίας που συνδυάζουν άριστα το… τερπνόν μετά του ωφελίμου.

Επιπλέον, πολλά από αυτά λειτουργούν και ως δανειστικές βιβλιοθήκες, δίνοντας τη δυνατότητα στους θαμώνες να επιλέξουν το βιβλίο που επιθυμούν και στη συνέχεια να το επιστρέψουν.

Στον “κατάλογό” τους περιλαμβάνουν έργα κλασικά, ιστορικά, περιοδικά και μυθιστορήματα παράλληλα με… μαρτίνι, μοχίτο, κρασί ή μπύρα – με τα απαραίτητα συνοδευτικά σνακ και τη μουσική -παρόλα αυτά- στη διαπασών!

1. Auckland, Νέα Ζηλανδία

2. The Wellesbourne, Λος Άντζελες

3. Library-Bar, Λονδίνο

4. Swan & Edgar, Λονδίνο

5. The Library Bar, Νέα Υόρκη

6. The Laundromat Café, Ισλανδία

7. Bookstore Bar, Ουέλιγκτον

8. Hemingway’s Lounge, ΗΠΑ

9. Book Bar, Θιβέτ

10. Týnská Bar and Books, Πράγα

Το νέο εκπληκτικό γκράφιτι στο κέντρο της Αθήνας είναι ένα πραγματικό έργο τέχνης!

booksnmoremag.blogspot.com Δεκεμβρίου 17, 2019 0 Comments

«Τόσο πολλά βιβλία, τόσο λίγος χρόνος». Αυτό είναι το μήνυμα του mural σε τοίχο πολυκατοικίας στο Μεταξουργείο. Το νέο, εντυπωσιακό γκράφιτι της Αθήνας έγινε για το Petit Paris d‘Athènes 2019, την ετήσια μεγάλη γιορτή τέχνης και πολιτισμού στο κέντρο της πόλης.

Ο καλλιτέχνης, SimpleG, θέλησε να τιμήσει τον κόσμο των βιβλίων.

Ένας ευθύς προβληματισμός την εποχή του διαδικτύου. Η τοιχογραφία του βρίσκεται στο Μεταξουργείο, στην οδό Μεγάλου Αλεξάνδρου 2, και είναι μια νοσταλγική προτροπή προς τη φαντασία και τον γραπτό λόγο -κάτι που λείπει σε όλους μας, είτε το συνειδητοποιούμε, είτε όχι.

Ο SimpleG gεννήθηκε στο νησί της Χίου το καλοκαίρι του ’95 και από μικρή ηλικία ασχολήθηκε με τη ζωγραφική και την αγιογραφία. Το 2002 η μετακόμιση της οικογένειάς του σε ένα νοτιοδυτικό προάστιο της Αθήνας, «γεμάτο γκράφιτι και tagιές», όπως o ίδιος σχολιάζει τον έκανε να πιάσει και αυτός για πρώτη φόρα σπρέι στα χέρια του.

Σήμερα, φοιτά στη Σχολή Καλών Τεχνών. Ασχολείται με τα murals από το 2009, ενώ έργα του βρίσκει κανείς σε όλη την Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό. Έχει πραγματοποιήσει πολλές σόλο και ομαδικές εκθέσεις, από το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο μέχρι το Χαμόγελο του Παιδιού, έχει συμμετάσχει σε φεστιβάλ ανά τον κόσμο όπως τα Street Art City (Γαλλία), Gargar (Ισπανία), Add More Colors (Μάλτα) και Stray Art Syros (Έλλάδα). Επίσης συνεργάζεται με εταιρίες, φεστιβάλ και οργανισμούς όπως η WWF και η Κιβωτός του Κόσμου.

11 λόγοι που τα έντυπα βιβλία δεν συγκρίνονται με τα ebooks

booksnmoremag.blogspot.com Νοεμβρίου 21, 2019 0 Comments

Με την άνοδο των ηλεκτρονικών βιβλίων και την τεχνολογία να εξελίσσεται διαρκώς πολλοί είναι εκείνοι που έχουν πεθυμήσει τα κλασσικά τυπωμένα βιβλία. Αυτά τα δερματόδετα με τη σκληρή πλάτη που τα ανοίγεις και μπορείς να μυρίσεις το χαρτί από το τυπογραφείο, που τα κρατάς και με τα δύο χέρια, που γυρνάς τις σελίδες και βάζεις σελιδοδείκτη για να θυμάσαι που είχες μείνει.

Πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι αυτά τα βιβλία θα γίνουν σύντομα, είδος υπό εξαφάνιση και θα αντικατασταθούν από ηλεκτρονικά βιβλία, αλλά σύμφωνα με τους The New York Times, οι πωλήσεις των παραδοσιακών, τυπωμένων βιβλίων παρέμειναν σταθερές το 2015, ενώ οι πωλήσεις των e-books άρχισαν να παρουσιάζουν πτώση.

«Τα ηλεκτρονικά βιβλία κατείχαν πέρυσι το 20% του εμπορίου, ίδιο ποσοστό με τα προηγούμενα χρόνια. Σύμφωνα με τον οργανισμό των αμερικανικών εκδόσεων, οι πωλήσεις των ηλεκτρονικών βιβλίων έπεσαν κατά 10% τους πέντε πρώτους μήνες αυτής της χρονιάς», γράφει η Alexandra Alter στο δημοσίευμα.

Εάν ανήκετε κι εσείς στην κατηγορία των ανθρώπων που τρέμουν την ώρα και τη στιγμή που θα σταματήσουν να κυκλοφορούν τα παραδοσιακά βιβλία στην αγορά, θα συμφωνήσετε σίγουρα με τους παρακάτω 11 λόγους που το να διαβάζεις ένα έντυπο βιβλίο είναι καλύτερο από το να διαβάζεις κάτι μέσα από ένα tablet.

1. Μερικά βιβλία είναι τόσο όμορφα που μπορεί να γίνουν ακόμα και μέρος της διακόσμησης του σπιτιού σας. Γιατί, λοιπόν, να αγοράσετε ένα ηλεκτρονικό βιβλίο, όταν μπορείτε να δώσετε λίγα χρήματα παραπάνω και να διακοσμήσετε και τη βιβλιοθήκη σας;

2. Αν και τα ηλεκτρονικά βιβλία παροτρύνουν να διαβάζουμε περισσότερο ενιαίο κείμενο, κρατώντας ένα βιβλίο στα χέρια και γυρίζοντας τις σελίδες, κάνει την εμπειρία πιο αληθινή.

3. Πολλές έρευνες έχουν διαπιστώσει ότι η ανάγνωση μέσα από χαρτί είναι καλύτερη από την ανάγνωση μέσα από μία οθόνη, σε σχέση με την κατανόηση αλλά και τη μνήμη.

4. Μερικά βιβλία μπορεί να θέλετε να τα διαβάσετε πιο διακριτικά, όπως «Οι 50 αποχρώσεις του γκρι», αλλά αν διαβάζετε το «Εκκρεμές του Φουκώ», θα θέλατε όλοι να δουν το επίτευγμά σας.

5. Για όσους συγκρίνουν την ανάγνωση ενός βιβλίου με τη μουσική που ακούμε μέσα από το mp3, η μουσική και η ανάγνωση είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Όταν διαβάζουμε ένα βιβλίο, δεν μας ενδιαφέρει να διαβάσουμε τις σελίδες όσο πιο γρήγορα μπορούμε. Αντίθετα, θέλουμε να κάτσουμε με την ησυχία μας, χωρίς άγχος και να το απολαύσουμε. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλές εταιρείες που προσφέρουν πρόσβαση σε πολλά βιβλία με συνδρομή, όπως η Oyster Books, δεν κατάφερε ποτέ να εδραιωθεί, με αποτέλεσμα να ανακοινώσει πριν από λίγο καιρό ότι κλείνει.

6. Οι συγγραφείς υπογράφουν τα πραγματικά, τυπωμένα βιβλία, κάτι που δεν μπορεί να συμβεί στα ηλεκτρονικά βιβλία.

7. Μπορείτε να αφήσετε το δικό σας προσωπικό στίγμα σε κάθε βιβλίο που διαβάζετε. Όσο και να υπογραμμίσετε ή να αφήσετε μία σημείωση στο ηλεκτρονικό βιβλίο, δεν θα είναι ποτέ το ίδιο με το να ανοίγετε μετά από χρόνια ένα βιβλίο και να βρίσκετε μέσα μία σημείωση που έχετε κάνει με το μολύβι σας.

8. Οι τιμές των ηλεκτρονικών βιβλίων ήταν πολύ χαμηλές για πολλά χρόνια. Πολλοί ήταν εκείνοι που ανέφεραν ότι η Amazon πουλούσε επίτηδες τα ηλεκτρονικά βιβλία τόσο φτηνά προκειμένου να κερδίσει την αγορά, παρ'όλο που οι συγγραφείς και οι εκδότες έπρεπε να πληρωθούν. Τουλάχιστον γνωρίζουμε πόσο κάνει ένα πραγματικό βιβλίο.

9. Πολλοί από εκείνους που διαβάζουν ηλεκτρονικά βιβλία, αγοράζουν και την έντυπη εκδοχή τους. Αυτό τουλάχιστον έδειξε έρευνα που έγινε το 2012. Επειδή κάποιος θα πάει ταξίδι και προτιμά να έχει 2-3 βιβλία στο tablet του, δεν σημαίνει ότι θέλει να εγκαταλείψει για πάντα και τα πραγματικά βιβλία, που θα μείνουν στο σπίτι του για πάντα.

10. Τα γεμάτα ράφια στη βιβλιοθήκη είναι πάντοτε αισθητικά όμορφα.

11. Σχεδόν κάθε αναγνώστης νιώθει μία συναισθηματική σύνδεση με το βιβλίο του, με το οποίο έρχεται σε πραγματική επαφή όσο το διαβάζει. Κανένα άλλο είδος ηλεκτρονικού μέσου δεν έχει τόσο συναισθηματική σύνδεση. Το να διαβάζει κανείς ένα βιβλίο και να αγγίζει την άκρη από τις σελίδες με τα δάχτυλά του, δεν είναι σε καμία περίπτωση το ίδιο με ένα cd, ένα mp3 ή οποιοδήποτε άλλο ηλεκτρονικό μέσο.

Ο Καζαντζάκης περιγράφει την "γνωριμία" με τον Νίτσε

booksnmoremag.blogspot.com Σεπτεμβρίου 05, 2019 0 Comments

Μια μέρα εκεί που διάβαζα σκυμμένος στη Βιβλιοθήκη της Άγιας Γενεβιέβης, μια κοπέλα με ζύγωσε κι έγειρε από πάνω μου. Κρατούσε ανοιχτό ένα βιβλίο κι είχε βάλει το χέρι της κάτω από τη φωτογραφία ενός αντρός που 'χε το βιβλίο, για να κρύψει τ' όνομά του, και με κοίταζε με κατάπληξη. -Ποιος είναι αυτός; με ρώτησε δείχνοντάς μου την εικόνα. Σήκωσα τους ώμους: -Πώς θέλετε να ξέρω; Είπα.
-Μα είστε εσείς, έκαμε η κοπέλα, εσείς, απαράλλαχτος. Κοιτάχτε το μέτωπο, τα πυκνά φρύδια, τα βαθουλά μάτια. Μονάχα που αυτός είχε χοντρά κρεμαστά μουστάκια, κι εσείς δεν έχετε.
Κοίταξα αλαφιασμένος: -Ποιος είναι λοιπόν; Έκανα προσπαθώντας ν' αναμερίσω το χέρι της κοπέλας, να δω τ' όνομα.
-Δεν τον γνωρίζετε; Πρώτη φορά τον βλέπετε;
Ο Νίτσε! Ο Νίτσε! Είχα ακούσει τ' όνομά του, μα δεν είχα ακόμα τίποτα διαβάσει δικό του.
-Δε διαβάσατε τη Γένεση της Τραγωδίας, το Ζαρατούστρα του; Για τον Αιώνιο Γυρισμό, για τον Υπεράνθρωπο;
-Τίποτα, τίποτα, απαντούσα ντροπιασμένος, τίποτα.
-Περιμένετε! Είπε κι έφυγε η κοπέλα πεταχτή.
Σε λίγο μου 'φερνε το Ζαρατούστρα.
-Να, είπε γελώντας, να λιονταρίσια θροφή για το μυαλό σας - αν έχετε μυαλό. Κι αν το μυαλό σας πεινάει.
Ετούτη στάθηκε μια από τις πιο αποφασιστικές στιγμές της ζωής μου. Εδώ, στη Βιβλιοθήκη της Άγιας Γενεβιέβης, με τη μεσολάβηση μιας άγνωστης φοιτήτριας, μου 'χε στήσει καρτέρι η μοίρα μου. Εδώ με περίμενε, φλογερός, αιματωμένος, μεγάλος πολεμιστής, ο Αντίχριστος. Στην αρχή με κατατρόμαξε. Τίποτα δεν του 'λειπε: αναίδεια κι αλαζονεία, μυαλό απροσκύνητο, λύσσα καταστροφής, σαρκασμός, κυνισμός, ανόσιο γέλιο, όλα τα νύχια, τα δόντια και τα φτερά του Εωσφόρου.
Μα με είχε συνεπάρει η ορμή του κι η περηφάνια, με είχε μεθύσει ο κίντυνος και βυθίζουμουν μέσα στο έργο του με λαχτάρα και τρόμο, σα να 'μπαινα σε βουερή ζούγκλα, γεμάτη πεινασμένα θεριά και ζαλιστικά σερνικολούλουδα. Βιάζουμουν να τελειώσουν τα μαθήματα στη Σορβόννη, να βραδιάσει, να γυρίσω σπίτι, να 'ρθει η σπιτονοικοκυρά να ανάψει το τζάκι και ν' ανοίξω τα βιβλία του -πυργώνουνταν όλα απάνω στο τραπέζι μου- και να αρχίζω μαζί του το πάλεμα.
Σιγά σιγά είχα συνηθίσει τη φωνή του, την κομμένη ανάσα του, τις κραυγές του πόνου του. Δεν ήξερα, τώρα το μάθαινα, πως κι ο Αντίχριστος αγωνίζεται κι υποφέρει όπως κι ο Χριστός και πως κάποτε, στις στιγμές του πόνου τους, τα πρόσωπά τους μοιάζουν. Ανόσιες μου φάνταζαν βλαστήμιες τα κηρύγματά του, κι ο Υπεράνθρωπός του δολοφόνος του Θεού.
Κι όμως μια μυστική γοητεία είχε ο αντάρτης ετούτος, μαυλιστικό ξόρκι τα λόγια του, που ζάλιζε και μεθούσε κι έκανε την καρδιά σου να χορεύει. Αλήθεια, ένας χορός διονυσιακός ο στοχασμός του, ένας όρθιος παιάνας που υψώνεται θριαμβευτικά στην πιο ανέλπιδη στιγμή της ανθρώπινης κι υπερανθρώπινης τραγωδίας. Καμάρωνα, χωρίς να το θέλω, τη θλίψη του, την παλικαριά του και την αγνότητα και τις στάλες τα αίματα που περιράντιζαν το μέτωπό του, σαν να φορούσε και τούτος, ο Αντίχριστος, αγκάθινο στεφάνι.

Τhe Truman Show: H ιστορία μιας ιδιοφυϊας κι ενός σπουδαίου βιβλίου

booksnmoremag.blogspot.com Σεπτεμβρίου 03, 2019 0 Comments

Νοέμβριος του 1959. Ένα πρωί, ο Τρούμαν Καπότε, δημοσιογράφος, συγγραφέας και περσόνα του τζετ σετ διαβάζει σε ένα μονοστηλάκι στους «New York Times», για τη δολοφονία μιας τετραμελούς αγροτικής οικογένειας στο Xόλκομπ, του Κάνσας -ένα ειδησάριο του σωρού, από κείνα που περνάνε

στα ψιλά.

Αυτό, γίνεται η αφορμή να κάνει κάτι που σχεδιάζει από καιρό:

να γράψει μια ιστορία -και μαζί έναν νέο τρόπο για να πεις μια ιστορία. Ένα μυθιστόρημα που θα είναι αληθινό από την αρχή ως το τέλος.

To αγόρι που κανείς δεν ήθελε

«Αυτό που συμβαίνει με ανθρώπους σαν κι εμένα είναι πως ξέρουμε εξαρχής τι θέλουμε να κάνουμε» δήλωνε ο Τρούμαν Καπότε το 1978.

«Οι περισσότεροι άνθρωποι περνούν τη μισή ζωή τους, χωρίς να το γνωρίζουν. Εγώ, όμως, ήμουν ένας ιδιαίτερος άνθρωπος και έπρεπε

να έχω μια ιδιαίτερη ζωή. Ήξερα από νωρίς, πως ήθελα να γίνω συγγραφέας, πλούσιος και διάσημος».

Γεννημένος την 30η Σεπτεμβρίου 1924 ως Τρούμαν Στρέκφους

Πέρσονς, στη Νέα Ορλεάνη, ο Τρούμαν Καπότε ξέρει και κάτι ακόμα:

πως ελάχιστοι τον καταλαβαίνουν. Και ακόμα λιγότεροι τον αγαπούν.

Η μητέρα του Λίλι Μέι Φολκ, μια 16χρονη «βασίλισσα της ομορφιάς»

στο Μισισσιπή, τον έχει μισήσει πριν καν γεννηθεί.

Όσο για τον πατέρα του, Αρτς Πέρσονς, -έναν υπαλληλάκο σε μια εταιρεία ατμόπλοιων, μονίμως μπλεγμένο σε μικροαπάτες – απλώς αδιαφορεί για κείνον.

Έτσι κι αλλιώς, τον περισσότερο καιρό λείπει από το σπίτι.

Οι γονείς του θα χωρίσουν πριν ο Τρούμαν κλείσει τα τέσσερα. Από κει και πέρα η Λίλι Μέι, τον διπλοκλειδώνει σε δωμάτια ξενοδοχείων για να βγαίνει ραντεβού, ώσπου –τελικά- τον ξαποστέλνει στο Μονρόεβιλ της Αλαμπάμα για να τον μεγαλώσουν θείες και γειτόνισσες.

Iανουάριος, 948/ Φωτογραφία: AP Images

Στα πέντε του κιόλας, ο Τρούμαν ξέρει να συλλαβίζει και να κουτσογράφει.

Ως το τέλος της ζωής του, δεν θα μάθει ποτέ την αλφαβήτα, ούτε καλή αριθμητική. Θα ξέρει, όμως, να δακτυλογραφεί εξήντα λέξεις το λεπτό και θα ‘χει - από τα «μαύρα» χρόνια εκείνα του Νότου -μια αληθινή φίλη:

τη Χάρπερ Λι, συγγραφέα του βραβευμένου με Πούλιτζερ «Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια».

Αργότερα, όταν πια κλείνει τα 11, η Λίλι Μέι παντρεύεται ένα πλούσιο Κουβανό μπίζνεσμαν και τον παίρνει μαζί της στη Νέα Υόρκη. Ο πατριός του τον υιοθετεί και παίρνει το όνομά του: Τρούμαν Γκαρσία Καπότε. Πηγαίνει σε καλά σχολεία, αλλά είναι φριχτός μαθητής.

Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι το γράψιμο.

Εξασκείται καθημερινά με τις ώρες στη γραφή, όπως άλλα παιδιά παίζουν μπάλα ή πιάνο. Δεν ονειρεύεται να γίνει συγγραφέας -πιστεύει πως είναι κιόλας!

Στα 17 του παρατάει το σχολείο και πηγαίνει παιδί για όλες τις δουλειές, στο «New Yorker».

Ονειρεύεται να τον προσλάβουν και ως συγγραφέα, όμως η δουλειά του θεωρείται πρώιμη, το στιλ του ακατέργαστο.

Τα γραπτά του είναι ακατάλληλα για έκδοση.

Τα πρώτα του μικρά διηγήματα (Miriam, Tree of Night, My side of the matter) που δημοσιεύονται, τελικά, στο «Mademoiselle» και το «Harper’s Bazaar», κάνουν αίσθηση, κερδίζουν λογοτεχνικά βραβεία. Το 1948 κυκλοφορεί το πρώτο του μυθιστόρημα «Άλλες φωνές, άλλοι τόποι», με ήρωα έναν έφηβο και τη σχέση του με ένα τραβεστί. Το θέμα εξάπτει τις φαντασιώσεις κοινού και κριτικών - αλλά όχι λιγότερο από την φωτογραφία του συγγραφέα στο οπισθόφυλλο, νωχελικά αφημένου σε έναν καναπέ, να κοιτάζει αισθησιακά το φακό.

Έτσι κι αλλιώς -προς μεγάλη θλίψη της Λίλι Μέι, που δεν χάνει ευκαιρία να τον βρίσει, να τον προσβάλλει για την ψιλή φωνή, ή τους θηλυπρεπείς τρόπους του -ο Τρούμαν δεν έχει μπει ποτέ στον κόπο να να κρύψει

πως είναι ομοφυλόφιλος. Αλλά, στα 23 του, μόλις, είναι επίσης

και αυτό που ήθελε πάντα: συγγραφέας, πλούσιος, πετυχημένος.

Μαζί με τον εραστή του Τζακ Ντάνφι- με τον οποίο θα είναι

σύντροφοι και φίλοι ως το τέλος της ζωής του -ο Τρούμαν ταξιδεύει

στην Ευρώπη,γράφει για το θέατρο, τον κινηματογράφο, διηγήματα για τα περιοδικά.

Tο ’58 εκδίδει το «Πρόγευμα στο Tiffany’s» μια νουβέλα για ένα call girl, τη γλυκιά ματαιότητα της ζωής στον αφρό, την ευτυχία που

βρίσκεται στα πιο απίθανα μέρη. (Τρία χρόνια αργότερα, το βιβλίο θα γυριστεί και ταινία με την Όντρεϊ Χέμπορν στο ρόλο της ηρωίδας Χόλι Γκολάιτλι. Ο Καπότε που προτιμούσε τη Μονρόε για το ρόλο,

θα εκφράσει τη δυσαρέσκεια του για το αποτέλεσμα…)

Eν ψυχρώ

Τον Νοέμβριο του 1959, δύο πρώην κατάδικοι, ο Ντικ Χίκοκ και ο Πέρι Σμιθ, φτάνουν στο Χόλκομπ του Τέξας και εισβάλλουν στο σπίτι ενός εύπορου αγρότη του Χέρμπερτ Κλάτερ πιστεύοντας -από μια ιστορία

της φυλακής- πως κάπου κρύβει χρυσό.

Δε βρίσκουν τίποτα και φεύγουν με πενήντα δολάρια στην τσέπη, αφού πρώτα δένουν, φιμώνουν και δολοφονούν τον Κλάτερ, την γυναίκα του,

το γιό του και την κόρη του.

Ο Καπότε ταξιδεύει στο Χόλκομπ, για κάνει ένα άρθρο για το «Νew Yorker». Όμως εκεί μαζί με το αίμα στους τοίχους των Κλάτερ

«μυρίζεται» και κάτι άλλο: ένα σπουδαίο βιβλίο. «Όταν σκέφτομαι πόσο καλό θα είναι, σχεδόν δεν μπορώ να αναπνεύσω», εκμυστηρεύεται

στη Λι.

Μιλάει με συγγενείς, με γείτονες, με περαστικούς, με την αστυνομία, με ενόρκους, δικαστές, δικηγόρους, δεν αφήνει κόκκο της υπόθεσης που να μην ανασύρει από τη δικογραφία. Κάνει δεκάδες συνεντεύξεις, κρατάει 6000 σελίδες σημειώσεων (περιέργως, δε χρησιμοποιεί κασετόφωνο -καταγράφει τις συνομιλίες από μνήμης!). Όλοι τον εμπιστεύονται. Ακόμα και οι δολοφόνοι. Επισκέπτεται τον Σμιθ καθημερινά

στο κελί του, του αποσπά φωτογραφίες, ημερολόγια, το παζλ

ης ζωής του. Οι δυό τους δένονται με έναν περίεργο, μακάβριο τρόπο «Νομίζω ότι εγώ και ο Πέρι μεγαλώσαμε στο ίδιο σπίτι», θα πει ο Καπότε σε ανύποπτο χρόνο. «Κάποια στιγμή, εγώ έφυγα από την μπροστινή πόρτα κι εκείνος από την πίσω». Τον δικαιολογεί;

Όχι, αλλά τον καταλαβαίνει.

Η πείνα του -πείνα για πλούτο, για αναγνώριση- είναι γνωστή.

Η μοναξιά του δολοφόνου του προκαλεί οίκτο, ίσως και στοργή. Τον αγαπάει, αλλά τον θέλει νεκρό. Η έκδοση του βιβλίου του καθυστερεί πέντε χρόνια γιατί ο Καπότε περιμένει υπομονετικά το ιδανικό τέλος:

τον απαγχονισμό των πρωταγωνιστών.

Την τέλεια δραματική κορύφωση, την μόνη που υπηρετεί τη δικαιοσύνη και την κοινωνική συμμετρία. Όταν τελικά, σε ένα κοσμικό πάρτι

μαθαίνει πως οι Χίκοκ και Πέρι θα εκτελεστούν - όλες οι εφέσεις

τους και οι εκκλήσεις για απονομή χάριτος έχουν απορριφθεί - αρχίζει να χτυπά δυνατά τα χέρια του και να φωνάζει :

«Είμαι εκτός εαυτού! Είμαι όλο χαρά, εκτός εαυτού!»

Θα είναι εκεί και όταν η αγχόνη αγκαλιάσει το λαιμό τους, θα καταγράψει την ένταση, τις συσπάσεις, τη μυρωδιά των μελλοθάνατων, το «κρακ»

στο λαιμό τους. Δακρύζει κιόλας- στο κάτω κάτω, χάνει κάτι πολύτιμο.

Όταν, τελικά, το 1965, η ιστορία του «Εν ψυχρώ» κυκλοφορεί

σε τέσσερις συνέχειες στο «New Yorker», ο εκδοτικός κόσμος της Αμερικής ζει ένα φαινόμενο ανάλογο της «μπιτλομανίας» : τα τεύχη εξαφανίζονται αστραπιαία από τους πάγκους, ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο ρεκόρ πωλήσεων!

Το βιβλίο που εκδίδεται αργότερα παίρνει διθυραμβικές κριτικές. Ο Καπότε έχει αποδείξει πως μπορεί να χρησιμοποιήσει την φόρμα και τις τεχνικές της δραματουργίας για να γράψει με την ίδια επιτυχία

και ένταση μια αληθινή ιστορία.

Το non-fiction novel του (το «αληθινό μυθιστόρημα») κόβει

σαν ξυράφι με την ψυχρή, παρανοϊκή του αλήθεια.

Αυτό που κανείς δεν υποψιάζεται, είναι πως ένα από τα θύματα του Χόλκομπ, είναι και ο ίδιος ο Καπότε. «Το βιβλίο αυτό με έγδαρε μέχρι

το κόκκαλο», είναι η φράση που θα χρησιμοποιήσει αργότερα.

Ήδη από την αρχή της συγγραφής του έχει αρχίσει να πίνει και να

παίρνει χάπια για να κοιμάται τις νύχτες. Έχει κλάψει, έχει πει ψέματα,

έχει χειραγωγήσει, έχει καταχραστεί, έχει ξεπουλήσει, έχει γράψει ένα αριστούργημα, έχει λεφτά και δόξα. Η μάνα του δεν τον αγάπησε,

αλλά η Αμερική τον αποθεώνει.

Είναι αθάνατος. Και δεν μπορεί πια να κάνει τίποτα γι’ αυτό.

Sex, drugs & gossip

Μπορεί όμως να γιορτάσει. Στο εξής και για τα επόμενα είκοσι χρόνια, αυτό θα κάνει.

Στις 18 Νοεμβρίου 1966, για να γιορτάσει την επιτυχία του βιβλίου διοργανώνει -προς τιμήν της μεγάλης κυρίας της «Washington Post», Κάθριν Γκράχαμ, τον περίφημο μασκέ «Ασπρόμαυρο χορό».

Λένε πως του πήρε ένα ολόκληρο καλοκαίρι για να φτιάξει τη λίστα των καλεσμένων στο χορό -μια άσκηση στρατηγικής για 540 φίλους,

χάρη στην οποία, όπως είπε αργότερα, «δημιούργησα 1.500 εχθρούς».

Εκείνο το βράδυ, ολόκληρη η Νέα Υόρκη συνωστίστηκε έξω από τις πόρτες του Grand Ballroom, στο Plaza - ακόμα και οι ταξιτζήδες, ρωτούσαν όσους έβλεπαν στο δρόμο με μια μάσκα «Λοιπόν,

πας στο πάρτι του Τρούμαν;»

Μόνο μια επίλεκτη ελίτ βρέθηκε στη guest list: συγγραφείς, κοσμικοί, επιχειρηματίες, αστέρες, ο Φρανκ Σινάτρα με τη Μία Φάροου, ο Νόρμαν Μέιλερ, οι Ροκφέλερς, οι Βάντερμπιλτ, ο Γουόλτερ Κρονκάιτ,

ο Γουόλτερ Ματάου, η Ταλούλα Μπάνκχεντ, η εικοσάχρονη τότε-

Κάντις Μπέργκεν, η Λη Ράτζβιλ -όχι, όμως, και η Τζάκι Κένεντι!

Truman Capote, Katharine Graham/ 1966/ Φωτογραφία: AP iImages

Όμως… Όμως, η τεράστια εμπορική επιτυχία του βιβλίου του δεν του φέρνει ούτε το Πούλιτζερ, όπως περίμενε, ούτε το Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας.

Πίνει, πηγαίνει σε πάρτι και ανακοινώνει την πρόθεσή του να εκδώσει

ένα μεγάλο μυθιστόρημα που θα ανατέμνει την κοινωνία της πλούσιας Αμερικής τόσο ανελέητα όσο είχε περιγράψει ο Προυστ

τη γαλλική υψηλή κοινωνία στα τέλη του 19ου αιώνα. Είχε σκοπό στ’ αλήθεια να το γράψει; Το ξεκίνησε ποτέ στα σοβαρά; Άφησε σε κάποιο μυστικό χρηματοκιβώτιο κάποια ανέκδοτα κεφάλαια αυτού του βιβλίου; Κανείς δεν ξέρει με βεβαιότητα.

Σκόρπιες σελίδες εμφανίζονται κατά καιρούς εδώ και εκεί -τελικά, ένα απόσπασμα αυτού του έργου με τίτλο «Oι προσευχές που εισακούστηκαν» θα κάνει την εμφάνισή του το 1975, στο «Esquire». Και θα είναι μια καταστροφή -λιγότερο ένα λογοτεχνικό κείμενο και περισσότερο μια συρραφή από πικάντικα κουτσομπολιά με θύματα τους rich and famous

που συναναστρέφεται.

Τους θάβει, όλους, χωρίς καμιά αναστολή.

Ο Άντι Γουόρχολ -που η φήμη λέει πως υπήρξαν εραστές- είναι «μια Σφίγγα χωρίς αίνιγμα», ο Μικ Τζάγκερ «κινείται σαν παρωδία ανάμεσα

σε μια μαζορέτα και τον Φρεντ Αστέρ», ο JFK -κυβερνήτης ακόμα τότε - «κρατάει διαστάσεις και τιμές από τις πόρνες πολυτελείας του Λας Βέγκας», κλπ.

Μεμιάς, οι παλιοί του φίλοι του γυρνούν την πλάτη, ο «πρίγκιπας» της Park Avenue, γίνεται ο παρίας της, ένας πρησμένος γεροβάτραχος που κανείς δεν θέλει στο σαλόνι του.

Το βιβλίο θα μείνει για πάντα ημιτελές. Στα δέκα επόμενα χρόνια της ζωής του ο Καπότε δεν θα εκδώσει ούτε αυτό, ούτε κανένα άλλο.

(Προς το τέλος, θα καταφέρει , μόνο, να δημοσιεύσει δύο συλλογές λογοτεχνικών και μη λογοτεχνικών κειμένων).

Θα περάσει ατέλειωτες νύχτα στα VIP υπόγεια του Studio 54,

χορεύοντας ξέφρενα, αγκαλιάζοντας «άντρες χωρίς πρόσωπο» -μπάρμεν, πορτιέρηδες, υπαλλήλους - ανακατεύοντας ντάκιουρι με κοκαϊνη, λίμπριουμ και βότκα. Προς το τέλος, βυθίζεται στην κατάθλιψη,

παθαίνει επιληπτικές κρίσεις, εμφανίζει φλεβίτιδα, προβλήματα του προστάτη.

Το καλοκαίρι του ΄83 συλλαμβάνεται να οδηγεί μεθυσμένος και χωρίς δίπλωμα. Μια άλλη φορά, βγαίνει τραυλίζοντας ασυναρτησίες

στο πρωινό talk show του Στάνλεϊ Σίγκελ.

«Τι θα συμβεί αν δεν κόψετε το ποτό και τα ναρκωτικά, κύριε Καπότε;» τον ρωτάει ο παρουσιαστής.

«Προφανώς, θα πεθάνω» είναι η απάντηση. Άλλωστε, με έναν τρόπο

ίσως να ‘ναι κιόλας πεθαμένος. Το πνεύμα του είναι νεκρό.

Στις 26 Αυγούστου 1984, ένα μήνα πριν τα εξηκοστά του γενέθλια, ο συγγραφέας, πεθαίνει στο σπίτι της φίλης του Τζοάνα Κάρσον,

στο Μπελ Αιρ. Η διάγνωση του ιατροδικαστή είναι «ασθένεια

του ήπατος και τοξική κατάχρηση».

Η απλή αλήθεια είναι πως ο Τρούμαν Καπότε ήξερε καλά πότε

ένα έργο τελειώνει.

Και πάντα πίστευε πως «η ζωή είναι ένα σχετικά καλό έργο με μια κακογραμμένη τρίτη πράξη».

Brattle Book Shop, Βοστώνη, Η.Π.Α.

booksnmoremag.blogspot.com Αυγούστου 28, 2019 0 Comments

Ένα από τα παλαιότερα και μεγαλύτερα βιβλιοπωλεία των Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο αποτελεί παράδεισο για κάθε βιβλιοφάγο καθώς διαθέτει τεράστια συλλογή από βιβλία-αντίκες. Λειτουργεί από το 1825 και διαθέτει και εξωτερικές βιβλιοθήκες.

Περίεργες συνήθειες διάσημων συγγραφέων του κόσμου

booksnmoremag.blogspot.com Αυγούστου 27, 2019 0 Comments

Οι διάσημοι συγγραφείς του πλανήτη είναι γνωστοί για τα έργα που μας έχουν χαρίσει και η μόνη μας δυνατότητα να τους γνωρίσουμε είναι μέσα αυτών. Ωστόσο, μερικές ιδιαίτερες συνήθειές τους μας αποκαλύπτουν μοναδικές πτυχές των χαρακτήρων τους, που μέχρι τώρα αγνοούσαμε.

James Joyce

Perierga.gr - Περίεργες συνήθειες των διασημότερων συγγραφέων του πλανήτη

Ο James Joyce προτιμούσε να γράφει ξαπλωμένος ανάσκελα χρησιμοποιώντας μεγάλα μπλε μολύβια και φορώντας ένα λευκό παλτό. Όλες αυτές οι ιδιαιτερότητές δεν ήταν παράξενες συνήθειες του διάσημου συγγραφέα, αντίθετα τον βοηθούσαν να γράφει πιο εύκολα, λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπιζε με την όρασή του. Το λευκό παλτό τον εξυπηρετούσε γιατί αντανακλούσε φως στις σελίδες που έγραφε.

Virginia Woolf

Η μυθιστοριογράφος και δοκιμιογράφος Virginia Woolf έγραφε καθημερινά για 2,5 ώρες. Έγραφε σε ένα γραφείο ύψους 90 εκατοστών, γεγονός που της επέτρεπε να αξιολογεί τη δουλειά της από… απόσταση.

Truman Capote

Ο Truman Capote ήταν λιγάκι προληπτικός. Δεν ξεκινούσε ούτε τελείωνε ποτέ κάποιο από τα έργα του την Παρασκευή. Ακόμη, συνήθιζε να αλλάζει δωμάτια ξενοδοχείων, αν το νούμερο του δωματίου τελείωνε σε 13. Μια ακόμα προκατάληψή του ήταν ότι δεν ήθελε να έχει πάνω από δυο τσιγάρα στο τασάκι του.

Victor Hugo

Ο Βίκτωρ Ουγκό λειτουργούσε αυστηρά με προθεσμίες. Μια χαρακτηριστική προθεσμία που είχε επιβάλλει στον εαυτό του είναι να ολοκληρώσει το έργο του «Παναγία των Παρισίων» σε συγκεκριμένο διάστημα. Ξεκίνησε το φθινόπωρο του 1830 και ήθελε να το ολοκληρώσει μέχρι το 1831. Για να τα καταφέρει αγόρασε μια μεγάλη ποσότητα μελανιού και κλειδώθηκε σε ένα δωμάτιο.

Edgar Alan Poe

Ο Edgar Alan Poe αγαπούσε πολύ τα κατοικίδια. Συγκεκριμένα, αγαπούσε τόσο πολύ τη γάτα του, που συνήθιζε να τη φωνάζει Κατερίνα, που πίστευε ότι ήταν ο φύλακας άγγελός του. Αξίζει να σημειώσουμε, ότι η αγαπημένη γάτα του πέθανε δυο εβδομάδες μετά το θάνατό του.

Friedrich Schiller

Ο Friedrich Schiller είχε μια από τις πιο περίεργες συνήθειες που έχουμε συναντήσει. Άφηνε μήλα σε ένα ντουλάπι πάνω από το γραφείο του με στόχο να σαπίσουν. Η μυρωδιά που προερχόταν από τα σάπια μήλα του προσέφερε την απαιτούμενη έμπνευση για τα έργα του.

Agatha Christie

Η Αγκάθα Κρίστι συνήθιζε κι αυτή να χρησιμοποιεί τα μήλα ως έμπνευσή της αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο. Έτρωγε μήλα ενώ έκανε μπάνιο στη μπανιέρα και παράλληλα της άρεσε να εξετάζει φωτογραφίες φόνων.

Ernest Hemingway

Ο Ernest Hemingway συνήθιζε να γράφει μόνο 500 λέξεις τη μέρα, όπως έχει δηλώσει ο ίδιος, και συνήθως πρωινές ώρες.

Γκράφιτι μετατρέπει μουντά κτήρια σε… βιβλιοθήκες

booksnmoremag.blogspot.com Αυγούστου 27, 2019 0 Comments

Ενώ πολλοί καλλιτέχνες επιλέγουν εγκαταλελειμμένα κτήρια και παλιές αποβάθρες ως καμβά για τα έργα τους, ο Ολλανδός καλλιτέχνης Jan Is De Man επιλέγει μια άλλη διαδρομή, επιδιώκοντας να φέρει πιο κοντά τους ανθρώπους.

Σκοπός του είναι να δημιουργήσει έργα με τα οποία «ο καθένας μπορεί να ταυτιστεί» ζητώντας τη συμμετοχή των κατοίκων της εκάστοτε περιοχής. Το πιο πρόσφατο έργο του Jan Is De De Man είναι η σχεδίαση μιας φανταστικής βιβλιοθήκης στην πρόσοψη μιας πολυκατοικίας στην Ουτρέχτη.

Το ποια βιβλία θα σχεδιάσει ο Jan σε κάθε τοιχογραφία του δεν είναι τυχαία επιλογή, κάθε άλλο. Με βάση τα αγαπημένα βιβλία των ενοίκων κάθε πολυκατοικίας ο καλλιτέχνης εμπνέεται δημιουργώντας ξεχωριστά έργα που φέρνουν τον κόσμο πιο κοντά, εντοπίζοντας ένα από τα πολλά κοινά που μπορεί να τους συνδέουν, όπως είναι τα βιβλία και η αγάπη τους για αυτά.